محمد علی دادخواه، حقوقدان و وکیل مدافع مجید توکلی، احسان منصوری و احمد قصابان، سه دانشجوی دربند دانشگاه امیرکبیر به رادیو فردا می گوید در حالی که قاضی دادگاه عمومی دستور آزادی سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر را صادر کرده است، مسئولین زندان اوین از آزاد کردن آنها خودداری می کنند.

آقای دادخواه که به مجتمع قضایی مراجعه کرده ولی موفق به دیدار با رییس دادگاه نشده است، می افزاید: «متاسفانه ریاست دادگاه حضور نداشت و رییس مجتمع قضایی قرار شد با رییس کل دادگستری تهران صحبت کند اما همه دست اندرکاران دادرسی و دادگستری و قضا معتقدند که آزاد نکردن این سه دانشجو گذشته از اینکه تضییع حق شهروندی دانشجویان است، بلکه نوعی اقدام علیه عدالت است که دانشجویی دستور آزادی اش توسط قاضی دادگاه صادر شود اما نهایتا مدیریت زندان از اجرا، پذیرش و قبول دستور قضایی که بالاترین دستور است، سر باز زند.»

آقای دادخواه می افزاید در صورتی که مسوولان اقدام به آزادی این سه دانشجو نکنند، از آنها شکایت خواهد کرد.

 وی می گوید: «تصمیم دارم با رییس دادگستری تهران ملاقات کنم و پس از آن از کسانی که به هر نحوی از اجرای دستور دادگاه سرباز زده اند، شکایت کنم.»

 محمد علی دادخواه در ادامه می گوید که با توجه به مسوولیتی که برای همه دست اندرکاران دادگستری وجود دارد، قاعده این است که دادستان کل کشور، رییس قوه قضاییه، رییس دادگستری و قاضی که دستور آزادی دانشجویان را صادر کرده اند، نسبت به ادامه بازداشت و عدم آزادی آنها هم حساس باشند.

 وی می افزاید: «رییس دادگاه قبلا اعلام کرده بود که دستور آزادی دانشجویان را داده و مسوولین زندان هم تایید کرده اند که آزادی سه دانشجوی در بند دانشگاه امیرکبیر به آنها ابلاغ شده است. زندان ضابط دادگستری است و باید دستورات دادگستری را بدون چون و چرا اطاعت کند.»

 تبرئه شدن پس از هشت ماه زندان

مجید توکلی، احسان منصوری و احمد قصابان از اردیبهشت ماه تاکنون به اتهام چاپ و توزیع نشریات دانشجویی که مقامات جمهوری اسلامی می گویند در آن ها به مقدسات اسلام توهین شده است، در زندان هستند. دانشجویان هر گونه ارتباطی با این نشریات را رد کرده و می گویند لوگوی نشریات جعل شده است.

 این سه دانشجو پس از تحمل هشت ماه زندان توسط دادگاه عمومی تهران از اتهامات توهین به مقدسات دینی، توهین به حرم اهل بیت مسلمانان، توهین به مراجع تقلید مسلمانان، توهین به مردم شهر قم، توهین به زنان محجبه و جوانان متشرع، توهین به مسوولان نظام جمهوری اسلامی ایران، ریاست جمهوری، وزیر علوم و مسوولین دانشگاه امیر کبیر تبرئه شدند.

 به گفته وکیل مدافع این سه دانشجو، خانواده های آنان بنا بر حکم قاضی وثیقه های ۸ میلیون تومانی پرداخت کرده اند و بر پایه قانون پس از پرداخت وثیقه باید پس از ۲۴ ساعت آزاد می شدند.

 «چرا فرزندان ما را آزاد نمی کنند»

 مادر مجید توکلی در گفت و گو با رادیو فردا با بیان اینکه تهیه این وثیقه برای خانواده های مشکل بود، می گوید:«ما وثیقه را با سختی تهیه کردیم و این مقدار وثیقه را از شخص دیگری قرض کردیم. فرزندان ما بی گناه بودند و تبرئه شدند، نمی دانم چرا از ما وثیقه می خواهند. حالا که وثیقه را پرداخت کرده ایم نمی دانم چرا فرزندان ما را آزاد نمی کنند.»

 خانم توکلی در ادامه می گوید در مدت ۹ ماهی که فرزندش مجید توکلی در بازداشت بوده، موفق به دیدار با او نشده است و می افزاید: «فرزندان ما بی گناه هستند، این سه دانشجوی بی گناه که فقط درس می خوانند، ۹ ماه است در زندانند. من اصلا فرزندم را در این ۹ ماه ندیدیم چون نمی توانم مسافرت کنم و از شیراز، محل زندگی مان به تهران بروم. من در این ۹ ماه چشم انتظار بودم، با قلبی شکسته و خسته و با چشمی گریان در خانه نشسته ام و برای مجید دعا می کنم که زودتر آزاد شود.»

 مادر مجید توکلی می گوید در این ۹ ماه تنها چند بار با پسرش تلفنی صحبت کرده است و می افزاید: «مجید در تماس های تلفنی مرا دلداری می داد و می گفت که بی گناه است و نشریات جعلی بوده اند و او و دو دانشجوی دیگر در انتشار آنها دست نداشته اند.»

 مادر مجید توکلی با اشاره به بی گناهی فرزندش می گوید که از مسوولان می خواهد فرزندش را زودتر آزاد کنند و می افزاید: «من به عنوان یک مادر از مسوولان خواهش می کنم فرزندم را آزاد کنند و نگذارند که مادر پس از ۹ ماه با چشم گریان و دل شکسته به انتظار آزادی فرزندش بنشیند.»

 وی در ادامه می پرسد: «دانشجوی بیست ساله مگر چه کرده است که خود و خانواده اش تا این حد عذاب بکشند؟»

 محمد علی دادخواه، با اشاره به وضعیت روحی نا مناسب خانواده های این سه دانشجو می گوید: «وقتی عدالت اجرا نشود و تصور ما از دستور دادگاه که دارای ضمانت اجرا است، مواجه با عدم اجرا شود، تشتت فکری و نا آرامی ذهنی برای همه ایجاد خواهد شد. امری که اکنون برای خانواده های این دانشجویان اتفاق افتاده است.»

 برخی از فعالان دانشجویی برخوردهای صورت گرفته با دانشجویان دانشگاه امیرکبیر را نتیجه اعتراض دانشجویان این دانشگاه به محمود احمدی نژاد می دانند.

 محمود احمدی نژاد روز بیستم آذر ماه سال ۱۳۸۵ وقتی در دانشگاه امیرکبیر حضور یافت، با اعتراض شدید دانشجویان رو به رو شد و این اعتراض تا آنجا پیش رفت که دانشجویان معترض عکس رییس جمهوری را سوزاندند.

 فرین عاصمی

رادیو فردا

وکیل مدافع احسان منصوری، مجید توکلی و احمد قصابان، سه دانشجوی بازداشت‌شده دانشگاه امیرکبیر از آزاد نشدن موکلانش با وجود صدور دستور ترخیص از سوی قاضی دادگاه عمومی انتقاد کرد.

محمدعلی دادخواه اظهار داشت: با توجه به مسوولیتی که برای همه‌ی دست‌اندرکاران دادگستری وجود دارد، قاعده این است که دادستان کل کشور، رییس قوه‌ی قضاییه، رییس دادگستری و قاضی که دستور ترخیص دانشجویان را صادر کرده نسبت به عدم ترخیص آن‌ها حساس باشند.

وی با تاکید بر اهمیت ضمانت اجرایی آرای قضایی، ماندن این دانشجویان پس از پایان قرار بازداشت آن‌ها را موجب تضییع حقوقشان عنوان کرد و گفت: اگر ما معتقدیم که حکم جلب و بازداشت باید فورا و به موقع اجرا شود، در مواردی که به نفع متهم است و تکیه بر اصل برائت دارد نیز باید جدی‌تر باشیم.

برای سه دانشجوی زندانی احسان منصوری‌، مجید توکلی و احمد قصابان وثیقه تعیین کردند، اما باوجود پرداخت وثیقه آنان همچنان در زندان‌اند. مصاحبه‌ای در این مورد با محمدعلی دادخواه، وکیل این دانشجویان

دویچه وله: آقای دادخواه این خبر منتشر شده که سه تن از موکلان دانشجوی شما که در زندان اوین هستند، با اینکه وثیقه تعیین شده برایشان را پرداخت کرده‌اند، هنوز در زندان به سر می‌برند. می‌توانید در این مورد توضیحی برای ما بدهید؟

محمدعلی دادخواه: این یک فاجعه بسیار غمباری است و فرزانگی، قانون‌گرایی و خردمندی ایجاب می‌کند که تمام دستگاههای اجرایی و دستگاههای قضایی در جهت اجرای قرارها و آرای محاکم اقدام بکنند. اینکه زندان، به هر جهت و هر علتی، از اجرای قرار دادگاه عمومی که مشغول به رسیدگی پرونده بوده، در هیچ نظام قانونمندی پذیرفته نیست. آقای احسان منصوری‌ آقای مجید توکلی و آقای احمد قصابان، این دانشجویان باید با توجه به اینکه وثیقه را پرداخت کرده‌اند، به فوریت آزاد شوند. زیرا در دیدگاه نظام حقوقی ما این اقدام و ادامه بازداشت دانشجویان در زمره موارد بازداشت غیرقانونی است. هر بازداشتی باید علت قانونی داشته باشد.

دویچه وله: وثیقه‌های دانشجویان چقدر بوده و کی پرداخت شده است؟

محمدعلی دادخواه: وثیقه هر کدام از آنها ۸۰ میلیون تومان بود و در هفته گذشته پرداخت شد و بوسیله ریاست دادگاه عمومی دستور آزادی آنها از زندان صادر گردیده است.

دویچه وله: پس از صدور دستور آزادی چقدر طول می‌کشد تا کسی را آزاد کنند. یعنی این دانشجویان کی باید آزاد می‌شده‌اند و نشده‌اند؟

محمدعلی دادخواه: حداکثر باید ظرف ۲۴ ساعت بعد از آن ابلاغ آزاد می‌شدند. اما هنوز آزاد نشده‌اند.

دویچه وله در اینجا که مسئول است که هنوز دانشجویان را در زندان نگاه داشته‌اند؟

محمدعلی دادخواه: همه کسانی که در این زمینه اهتمام نمی‌کنند، چه در موضع اجرای حکم، چه کسانی که در مرجع قضایی هستند و با این پرونده سر و کار داشته‌اند، مسئولیت مشترک دارند. همه ما در مکلفیم در اجرای قانون و ضمانت اجرایی که قانون‌گذار برای قانون اعلام کرده است همکاری مشترک داشته باشیم. من امیدوارم که رییس دادگستری و دیگر کسانی که مسئولیت کلان نسبت به این پرونده دارند سریعا در این خصوص اتخاذ تصمیم بکنند تا اولا قانون‌گریزی به عنوان یک امر شایع پذیرفته نشود و ثانیا حقوق شهروندی و حق بشری و فطری دانشجویان بیش از این در معرض تضییع قرار نگیرد.

کیواندخت قهاری

دویچه وله

خبرنامه امیرکبیر: مسئولان زندان اوین از آزادی مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری، سه دانشجوی بازداشتی دانشگاه امیرکبیر، به صورت غیرقانونی جلوگیری می‌کنند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر ممانعت از آزادی این دانشجویان در حالی صورت می‌گیرد که وثیقه ۸۰ میلیونی آنها دو روز قبل تودیع شده و قاضی دستور آزادی آن ها را صادر کرده است.

از ابتدای هفته جاری آزادی این سه دانشجو که بیش از ۸ ماه است که در زندان به سر می برند به دلایل مختلف مرتبا به تعویق افتاده است. اخبار رسیده از پیگیری خانواده های این سه دانشجو حکایت از آن دارد که علیرغم تودیع وثیقه و دستور قاضی مبنی بر آزادی این سه دانشجو، مسئولین زندان اوین همچنان از آزادی آن ها سر باز می زنند.

صبح امروز پس از مراجعه مجدد خانواده توکلی، منصوری و قصابان به دادگاه، قاضی پرونده طی تماس مجددی که با مسئولین زندان اوین داشت از ایشان خواست دانشجویان را هر چه سریعتر آزاد کنند. مسئولین زندان به قاضی گفتند در حال تدارک مقدمات آزادی این سه دانشجو هستند.

اما پس از تماس خانواده ها با مسئولین زندان، به خانواده دانشجویان گفته شد از آن جا که دادگاه عمومی برای پرونده ای که دانشجویان در دادگاه انقلاب دارند وثیقه صادر کرده است، نظر مساعد دادگاه انقلاب نیز باید در این مورد اخذ شود. خانواده ها برای اخذ موافقت مسئولین دادگاه انقلاب به این دادگاه مراجعه کردند

مسئولین دادگاه انقلاب در پاسخ به خانواده ها گفتند اساسا چنین چیزی در قانون وجود ندارد و پرونده دانشجویان منجر به صدور رای شده و دادگاه انقلاب در این زمینه فاقد صلاحیت اظهار نظر است. پس از انتقال نظر مسئولین دادگاه انقلاب به مسئولین زندان، مسئولین زندان دست به فرافکنی زده و به صورت غیرقانونی از آزاد کردن دانشجویان خودداری می کنند.

این سه دانشجو هفته گذشته از اتهام انتشار نشریات توهین‌آمیز در دانشگاه امیرکبیر تبرئه شده بودند.

خبر تبرئه سه دانشجوی پلی تکنیکی از اتهامات وارده مسرت بخش و البته عبرت آموز است. مسرت بخش از آن جهت که این حکم می تواند آغازی باشد بر آزادی دوستان و پایانی بر رنج و اندوه مادران و پدرانشان. پایانی بر تشویش و دل نگرانی دوستانشان و شاید آغاز مسیری دیگر گونه از گذشته برای رهایی یافتگان از بند.
اما عبرت آموز است از آن جهت که این فرصت برای آن ها و همرهانشان فراهم شود تا نسبت به گذشته اندکی بیشتر تامل کنند و از این تجربه گرانبها به گونه ای شایسته استفاده کنند. به هر حال زمان می گذرد و عرصه پر از سنگلاخ سیاست ایران همچنان زندانی معرفی می کند. همچنان چشمان مادرانی به یاد فرزندانشان گریان است و فرزندانی هستند که امروز در دیوارهایی سنگین و بلند در تنهایی منحصر به فرد زندان غرق در خود و گذشته خویش شده اند. در این بازشناسی و خود یابی باید پاسخگوی پرسش های بازجویانی باشند که تنها مسائل را از جنبه امنیتی آن می نگرند.
اما آزادی این سه دوست آخرین خبر آزادی نخواهد بود. همچنان که بازداشت دانشجویان چپ آخرین بازداشت نخواهد بود. اما تاریخ آزادیخواهی ایران سراسر از این داستان هاست که بعضا غرور آفرین هستند. از زمانی که تحول خواهان ایرانی سعی کرده اند قدرت را مهار و قانون را حاکم کنند؛ شاهد فداکاری ها و جانبازی های بزرگی بوده ایم که حس خویشاوندی با انسان و قرابت با همنوع منشا تراوش آنها بوده است و شاید هم، به اعتقاد عده ای، خودخواهی و میل به معروفیت و مسائلی از این قبیل، و یا اندیشه های نژادپرستانه و…
اما فرض من بر این است که تلاش های نیروهای آزادیخواه در بیشتر از صد سال نشات گرفته از حس خویشاوندی به همنوع است. از امیر کبیر و قائم مقام گرفته تا مدرس و مصدق، تا شریعتی و بازرگان همه و همه در کنار سایر آزادیخواهان از هر نحله فکری که به تمامیت ارضی و حفظ حقوق انسانی قائل بوده اند؛ برای رهایی ملت از بند خودکامگی رنج کشیده اند. در دوره هایی پیروزی هایی نصیب آزادیخواهان شده است و البته شکست های بزرگی که اکنون نیز تاثیر آن ها در حیات سیاسی اجتماعی ایران مشخص است. این شکست ها آن قدر سهمگین بوده اند که از پیروزی ها تنها خاطره ای باقی مانده است و بس.
عقبگردهای وحشتناک چنان بر فضای روند تاریخی حوادث جنبش آزادیخواهی ما سایه افکنده که برخی را به این باور رسانده که استبداد در بستر روحی و فکری ایرانی ریشه دوانده و ملت ایران محکوم به پذیرش این جبر تاریخی هستند. کسانی با اشاره به سرنوشت غرب مدت زمان چند صاله را برای تحقق مردمسالاری در ایران محتمل دانسته اند؛ تا از این مسیر سرپوشی بر اشتباهاتشان بیابند.
اکنون در دورانی که روشنفکران ایرانی به نظاره گرانی صرف تبدیل شده اند خرده حرکت های دانشجویی، اندک تحرک کارگری و اندک تلاش فرهنگیان و زنان آخرین تیرهای ترکش جامعه مدنی نحیفی است که می توانست پروار شود. اما بسان تجربه های قبلی نه تنها پروار نشد که رو به احتضار رفت. اینجاست که دانشجویان، که سوار بر کشتی بی کشتیبان سیاست شده اند، قربانیان شکست های پی در پی روشنفکرانی شده اند که هنوز در پی اثبات این نکته اند: دین با دموکراسی سازگار است یا خیر. سنت با مدرنیته سازش دارد یا خیرو… اما آنها هیچگاه بدرستی پاسخ نداده اند که چرا با گذشت ۱۵۰ سال از جنبش آزادیخواهی ایران همچنان دموکراسی کالایی نایاب است که عواقب آن را جامعه ای تحمل می کند که روز به روز در فقر و فساد روزافزون غوطه ور می شود.
به همان میزان که روشنفکران امروز ما به دام انتزاعی گری و خیالبافی های ذهنی خود گرفتار شده اند، این واقعیت های بی رحم جامعه بر متن مردم تحمیل می شود. اگر عده ای همچنان به دنبال معجزه بزرگی به نام دموکراسی از صندوقهای رای هستند، برخی دیگر در انتظار گشایش اقتصادی هستند تا از مسیر آن توسعه را به چنگ آورند و به طرز اجتناب پذیری به دموکراسی دست یابند. اما این که از دل محافل قدرتمند سیاسی و مافیاهای بزرگ اقتصادی چگونه می توان به توسعه دست یافت خود پرسش بی پاسخی است که گاه به گاه مطرح می شود.
چالش های جامعه ایران بسیار سنگین تر از آن هستند که این دوستان تصور می کنند. چالش هایی که می تواند در آینده نه چندان دور تبعات سنگینی را به ملت ایران تحمیل کند. ارتش دموکراسی خواهی ایران ارتشی از هم گسیخته است که با ضربات متعدد حریف به فرو پاشی رسیده و دستگیری پی در پی فعالان اجتماعی اعم از دانشجو، کارگر و فرهنگی آخرین بقایای نیروهای این ارتش هستند که دفاعی خودجوش را از خود ارائه می دهند؛ دفاعی که در آن از استراتژی خبری نیست و سازماندهی و ارتباط منسجم با سایر قوا فاقد معنی هستند.
برهه فعلی سیاست ایران، برهه ای پیچیده است. شاید دوران تعلیق استراتژی گویاترین واژه برای این دوره است. اما دوران تعلیق هم قواعد خاص خود را دارد. دوران تعلیق به معنی نظاره کردن وقایع و به انتظار گشایش خودبخودی فضا نیست. صحیح است که باید از فضاهای بدست آمده به نحو احسن استفاده کرد اما بدون اراده گرایی حرکتی حاصل نمی شود.
متاسفانه تاریخ معاصر ما بیشتر از آن که تاریخ شعف و شادمانی از پیروزی های بدست آمده باشد، صحنه حسرت ها و افسوس هایی است که هرازگاهی از سوی روشنفکران ایرانی ابراز می شوند. روشنفکرانی که در تاریخ صد سال اخیر پاسداران خوبی برای فتوحاتشان نبوده اند. اکنون نیز وضعیت بغرنج تر از گذشته است.
اگر دیروز اصل بر خویشاوندی انسان و نوع دوستی بهانه ای برای حرکت بود امروز اصل خودخواهی و افراط در منطق هزینه و فایده یکی از موانع شکل گیری جنبش اجتماعی هدفمند و اصولی است. اگر دیروز آزادیخواهی در ایران موتور محرکه داشت و همه بر مبنای اصولی با یکدیگر اشتراک داشتند، اما امروز کدام حق، کدام باطل، کدام ارزش، کدام مبنا نخستین پرسشی است که ذهن افراد را به خود مشغول می کند. اگر دیروز صحبت از تعهد اجتماعی معنایی خاص داشت امروز صحبت از تعهد اجتماعی گویی خبطی بزرگ است که انسان را به دنیای جنون و دیوانگی رهنمون می کند. زمانی که به بهانه اسطوره زدایی الگوها می میرند با بحران الگو مواجه می شویم. زمانی که تحت تاثیر کنشهای رقیب واکنشی می شویم اصالت کنش رنگ می بازد.
احساس بر این است که دنیای مجازی بر دنیای واقعیت غالب شده است. گفتمان روشنفکری حاکم بر دوره ما اجزای متفاوتی دارد. اما این گفتمان حاکم اکنون باید با صداقت شکست خود را اعلام کند. از دل گفتمان روشنفکری غالب در چند سال اخیر در بسیاری از موارد بی اصولی و بی مبنایی رشد کرده است. این در حالی است که بحرانهای کشور به سرعت هر چه تمامتر عمق می گیرند.
باید در دورانی جدیدی که دیر یا زود فراخواهد رسید از دو رویکرد اجتناب شود: گفتمانی که بروندادش فقدان عمل و انتزاعی گری است و گفتمانی که نتیجه آن عملگرایی بدون مبنای مستحکم نظری، تدبیر و تامل است. واکنش طبیعی بی عملی و انتزاعی گری، عملگرایی جنون وار است. این بی عملی باید شکسته شود و بایدهای جدیدی لازم است طرح شوند.
اما در کنار این بایدها مدل تحققی مورد نیاز است. نمی توان در دنیای انتزاعی غرق شد و نقش صرف انذاردهندگی را پذیرفت. روشنفکر ایرانی در کنار نقشه کشی باید مهندسی را نیز بیاموزد. دنیای انتزاعی روشنفکران ایران سرخوردگی را نصیب فعالان اجتماعی می کند. البته نمی توان میزان تاثیرگذاری و امکانات روشنفکران را با دیده ای یکسان نگریست و چه بسا بندهای اعمال شده بر بخشی از آن ها بسیار سنگین تر باشد. اما متاسفانه باید اذعان کنیم که اکثر آنها نسبت به فعالان جوانی که به تازگی دوران دانشگاه را سپری می کنند دید تشکیلاتی ندارند.
به هر صورت بازداشت های فعالان اجتماعی ادامه دارد و ادامه خواهد یافت اما داعیه داران تحول طلبی در ایران چه نیروهای اصلاح طلب درون حاکمیت و چه نیروهای تحول طلب بیرون از حاکمیت باید از خود بپرسند جوانانی که با شور جوانیشان هزینه دادند و زندان را تحمل کردند، اکنون کجا هستند. روشنفکران ما باید آگاه شوند که دوران تعلیق به معنای تعطیلی نیست و باید با نگاهی عینی تر و واقعی تر از گذشته به میدان بازی نظر کنند. داعیه داران روشنفکری ایران مجبورند به این پرسش پاسخ دهند چرا نواندیشی در ایران به دموکراسی و آزادی منتهی نمی شود. دانشجویان چپ نیز آزاد خواهند شد جمعی دیگر نیز به زندان می روند اما بدون راهبرد مناسب این ها همه تلفاتی است که بر دربندان و خانواده هایشان وارد می شود.

این صدای پای آزادی است که حقیقت را فریاد زد و دروغ را رسوا. تعلیق، بازداشت، حکم تعلیقی و تعزیری! شاید ما را انکار کردند و در پستو های زندان محبوس، شاید در سخنرانی هایشان سرودی از آزادی دروغین سر دادند و ما را دروغ نامیدند ولی حقیقت را نتوانستند در پس ابرهای آسمان دروغشان پنهان کنند. این صدای پای حقیقت است و آزادگی که چنین روزهای من و تو را رنگی از امید داده است. بگو که شهر را آذین ببندند که باران زده است و شهر را زنده کرده است. باید که شهر را آذین بست چرا که سه یار دبستانی مان می آیند از پس نه ماه زندان و شکنجه و تهمت. باید که شاد بود و سر خوش چرا که گفتیم می توانیم! می توانیم که باشیم با وجود همه تهدید ها و مشکلات. شهر را آذین ببیند. فال حافظ شب چله را بنام اهورائیان باز کن و برایشان بخوان: یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور، کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور.

این صدای پای آزادی است که چنین تقارن مبارکی را برایمان به ارمغان آورده است. شب نور مهر یلدا برای ما شده است شب انتظار رسیدن صبح روز* اول دی ماه و حالا دیگر نجات دهنده در گور نخفته است و ما دیگر سردمان نیست. چرا که احسان و مجید و احمد از پس آن همه صبر و استقامت می آیند تا زمستان را برایمان بهار کنند. می آیند که بگویند می توان ایستاد و برای عقیده مبارزه کرد و قلم را نه به بیگانه می فروشیم نه به جاعلان و رسوایان.

برای انتقاد و اعتراض به عملکرد رئیس دولت در دانشگاه به زندان می رویم ولی برای دمی و درنگی آسایش سکوت بر نمی گزنیم که سکوت مکتب خاموشی و فراموشی است. مجید و احمد و احسان می آیند که بگویند خود به خودی خود انکار تاریکی شب های سزرمینمان هستند. انکار سستی و فراموشی که می آیند بگویند هنوز زنده ایم و نفس می کشیم و تا خون در رگهایمان جاری است، ایران برایمان عزیز است و برایش از جان مبارزه می کنیم. احمد و مجید و احسان می آیند تا بگویند که در آزادترین کشور دنیا برابر جاعلان و رسوایان و شکنجه گران، می توان ایستاد و حقیقت را انکار نکرد، می توان ایستاد و خورشید را در بلندای تپه های سرد و سخت اوین به رهایی خواند. می توان ایستاد تا آزادی سرودی دیگر بخواند.

این صدای پای آزادی است که می گوید احمد و مجید و احسان می آیند. چرا که این سه تن، این سه یار ، این سه مرد و این سه آزاده خود آزادی اند و حقیقت. چرا که من و تو یعنی ما خود حقیقت هستیم و خواهیم ایستاد تا آنکه آزادی را برای همیشه مهمان سفره های همیشه خالی و سرد سرزمینمان کنیم. احمد و احسان و مجید و آزادی می آیند تا باور کنیم که تا گردش زمین و جور آسمان به پاست، مهر ایزدی همیشه رهنمای ماست**. پس خداوند را سپاس که بار دیگر بر دلهای سرد ما مهری از امید تاباند و خداوند را سپاس کهمکر مکاران را به خودشان باز می گرداند.***

و اینک در پرتو لطف ایزدی به ابراهیم بر ما نیز پرتوی از نور تابید؛ آزادی می خرامد و با ناز قدم بر می دارد؛ فردا را خورشید طلوعی دیگر باید…

* اصل شعر فروغ فرخزاد: ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

امروز روز اول دی ماه است /من راز فصلها را می دانم /و حرف لحظه را می شنوم/نجات دهنده در گور خفته است…/

** قسمتی از سرود ملی ای ایران

*** آیه شریفه: ومکروا و مکر الله ان الله خیر الماکرین