در پی انتصاب اسفنديار رحيم‌مشايی به سمت معاون اول رياست ‌جمهوری، بسيج دانشجويی هشت دانشگاه تهران در نامه سرگشاده‌ای به محمود احمدی‌نژاد، او را به مقابله عملی با اين تصميم تهدید کرد.در اين نامه، بسيج دانشجويی می‌گوید انتخاب مجدد آقای احمدی‌نژاد رأی اکثريت مردم به آرمان‌های آيت‌الله خمينی و مفسر آن آرمان‌ها ـ يعنی ولی فقيه ـ بوده و در عين حال به رئیس دولت نهم هشدار می‌دهد که مردم با کسی عقد اخوت نبسته‌اند و در صورتی که «انحراف از مسيری که تفسير، تشخيص و رهبری‌اش با ولی فقيه است» رخ بدهد، با وی برخورد خواهند کرد.   بیشتر بخوانید: انتقاد شديد اصول‌گرايان از انتصاب رحیم مشايی به عنوان معاون اولی بسيج دانشجويی دانشگاه‌های امام صادق، اميرکبير، تهران، خواجه نصيرالدين طوسی، صنعتی‌شريف، شهيد بهشتی، علامه طباطبايی، علم و صنعت در ادامه نامه سرگشاده خود به محمود احمدی‌نژاد می‌گویند که در دولت نهم از تمام ظرفيت‌ «اصول‌گرايان واقعی» استفاده نشد و به اسم همراهی و انسجام کابينه عده‌ زيادی از بهترين‌ها به حاشيه رانده شدند.در اين نامه سرگشاده به مواردی اشاره شده که از نظر نويسندگان آن سابقه نامطلوب و منفی دولت نهم را نشان می‌دهد، از جمله انتصاب و ابقای اسفنديار رحيم‌مشايی، محمدرضا رحيمی و علی کردان. محمدرضا رحيمی، معاون حقوقی رئيس جمهوری، و علی کردان، وزير سابق کشور، هر دو متهم به جعل مدرک تحصيلی هستند. اسفنديار رحيم‌مشايی، معاون رئيس جمهوری و رئيس سازمان ميراث فرهنگی، صنايع دستی و گردش‌گری در دو نوبت اعلام کرده بود که ملت ايران «دوست مردم آمريکا و اسرائيل» است، اظهاراتی که منجر به فراخوانده شدن وی به مجلس و خشم جناح اصول‌گرا از وی شد.بسيج دانشجويی در نامه خود خطاب به محمود احمدی‌نژاد می‌نويسد که حاميانش از وی توقع «مشورت‌پذيری واقعی و اثربخشی به تذکرات به‌جای آنها» را دارند و لذا به وی هشدار می‌دهند که «انتصاب دوباره و حتی بدتر از آن ارتقای اين آقايان و امثالهم - بدون کوچک‌ترين توضيح و اقناعی- دهن‌کجی به مردم و حاميان دولت است.»نویسندگان نامه سرگشاده بسيج دانشجويی دانشگاه‌های تهران در پایان محمود احمدی‌نژاد را صراحتا تهدید کرده‌اند که فرزندان امام و رهبری «در صورت عدم اثرگذاری تذکر زبانی و قانع نشدن، بدون اغماض و مسامحه دست به اقدام عملی برای اصلاح خواهند زد.»محمود احمدی‌نژاد در سفر روز پنج‌شنبه خود به مشهد، اسفنديار رحيم‌مشايی، از جمله افراد حلقه پيرامونی خود از زمان تصدی شهرداری تهران، را به عنوان معاون اول رياست جمهوری برای دوران چهار ساله دوم اقامت در دفتر پاستور، معرفی کرد. پست «معاون اولی» نیازی به تصویب و رأی اعتماد مجلس ندارد و مقامی انتصابی است. محمود احمدی‌نژاد در حالی حکم انتصاب اسفندیار رحیم مشایی به معاون اولی خود را صادر کرده که هنوز فقط رئیس دولت نهم به شمار می‌رود و مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی قانونا نمی‌تواند به عنوان رئیس دولت بعد تصمیم‌گیری کند.

این نامه از جانب جریانی تهیه شده که به عنوان فعالین شناخته‌ شده جنبش عدالتخواهی در جریان دهمین انتخابات ریاست جمهوری، در مقام سخنرانان دعوت شده به مجامع انتخاباتی از جنابعالی حمایت کردند. لذا، آنچه که در پی می‌آید نه صرفا عقاید شخصی بلکه بیان احساس و نقطه نظرات شهروندانی است که در این جلسات ضمن اعلام حمایت از شما، انتقادات خود را نیز ابراز می‌داشتند.هم‌چنین تأکید بر این نکته نیز ضروری است که فعالین جنبش عدالتخواهی صرفا از سر دلسوزی و نگرانی برای سرنوشت انقلاب اسلامی خود را موظف به ارائه این تذکر دیده‌اند.

چندی پیش ایمیلی به دستم رسید که حاوی تصویری از یک نامه بود (پیوست را ببینید). در این نامه (اگر واقعی باشد) یکی از فرمانداران در آستانه انتخابات رسماً از استاندار فارس درخواست می کند بخشی از هزینه اعزام مستقبلین رییس جمهور توسط استانداری فارس پرداخت شود. نکته ای که در اینجا مطرح است آن است که سفر آقای احمدی نژاد به استان فارس در فاصله یک ماه به انتخابات، به طور دقیق یک سفر انتخاباتی (کمپین) محسوب می شود و در نتیجه، پرداخت هزینه استقبال کنندگان ایشان از بیت المال، سوء استفاده از امکانات دولتی در جریان انتخابات محسوب می گردد.

گزارش تفصيلی كميته صيانت از آرای ميرحسين موسوی در سه بخش به  شرح در ادامه مطلب:

کمیته پی‌گیری بازداشت‌های خودسرانه در ایران که متشکل از نمایندگان بیش از 10 گروه و تشکل سیاسی و حقوق بشری اصلاح طلب و تحول خواه است و فعالیت خود را از سال 86 آغاز کرده است، در اعتراض به بازداشت‌های گسترده اخیر در جریان تحولات پس از انتخابات ریاست جمهوری، با اعلام اینکه سه تن از اعضای‌اش بازداشت شده‌اند‌ با انتشار نامه‌ای خطاب به سه نهاد بین المللی یعنی "شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد"، "کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد" و "کارگروه بازداشتهای خودسرانه سازمان ملل متحد" توقیف و بازداشت تعداد زیادی از شهروندان ایرانی را طی دو هفته گذشته مصداق بازداشت ‌خودسرانه دانسته است و خواستار رسیدگی این نهادها به وضعیت کنونی حقوق بشر در ایران و نیز تعیین نماینده و گزارشگر ویژه‌ای در مورد ایران شده است.

متن کامل نامه این کمیته بدین شرح است:

بازگشت به نامه شماره ۳۳۵۱۲/۳۱/۸۸ مورخ ۵/۴/۱۳۸۸ معاون اجرایی و امور انتخابات آن شورا، همانگونه که در دو نامه قبلی اعلام گردید گستره تخلفات و تقلبات انجام شده در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و موارد نقض قوانین از سوی دولت و وزارت کشور که بخشی از آن در نامه مورخ ۲۸/۳/۸۸ رئیس سازمان بازرسی کل کشور مستند و وارد تشخیص داده شده به حدی است که منحصر کردن رسیدگی به شکایات مربوط به تخلفات انتخاباتی به بازشماری ده درصد صندوق های رأی نمی تواند به جلب اعتماد و اطمینان مردم کمک کند و افکار عمومی را در خصوص نتایج اعلام شده اقناع نماید.

بر اساس آنچه که قبلاً به آگاهی آن شورا رسید حجم تخلفات و اقدامات مغایر قانون در چهار بخش

مجمع تشخيص مصلحت نظام ديروز با حضور اکثريت اعضا تشکيل جلسه داد. به گزارش روابط عمومي مجمع تشخيص مصلحت نظام در اين جلسه طرح الحاق يک ماده و پنج تبصره به قانون اساسنامه سازمان صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران مصوبه مجلس که مورد ايراد شوراي نگهبان قرار گرفته بود مطرح و پس از بحث و بررسي هاي مبسوط در مورد پيشنهاد کميسيون علمي، فرهنگي و اجتماعي مجمع تشخيص مصلحت نظام، يک ماده و دو تبصره به شرح ذيل به قانون اساسنامه سازمان صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران به عنوان ماده (۳۰) افزوده شد و شماره ماده (۳۰) به ماده (۳۱) اصلاح مي شود.

همزمان با سفر احمدی نژاد به روم: پیشنهاد نامگذاری یک خیابان در شهر رم به نام یکی از اعضا دفتر تحکیم وحدت

دفتر تحکیم وحدت: نام خیابان را ۱۸ تیر بگذارید

خبرنامه امیرکبیر: روزنامه ایل رفورمیستا در سرمقاله ای ضمن محکوم کردن دولت ایران به زیر پا گذاردن مداوم حقوق بشر از جانی آلمانو، شهردار جدید رم خواسته است که خیابانی را که ساختمان سفارت ایران در آن قرار دارد به نام یکی از دانشجویان زندانی ایرانی نام گذاری کند، همان طور که رونالد ریگان در سال‌های ۸۰ در اعتراض به سیاست‌های شوروی سابق نام میدانی در واشنگتن را آندره ساخاروف (منتقد سرشناس روس) نام گزاری کرد. این روزنامه نام علی نیکونسبتی (مسئول روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت) را برای این منظور پیشنهاد می کند.

شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در نامه ای از این پیشنهاد و توجه به جنبش های مدنی به خصوص جنبش دانشجویی از سوی آن روزنامه قدردانی می نماید و با یادی از سه دانشجوی دربند امیرکبیر، برخوردهای صورت گرفته با دانشجویان در سالهای اخیر را یادآور می شود و ضمن اشاره به تلاش حاکمان به خصوص حامیان دولت در روزهای گذشته برای وارونه جلوه دادن این حمله وحشیانه به کوی دانشگاه در ۱۸ تیر ذکر می نماید که ۱۸ تیر یادآور تلاشهای دانشجویان بی نام و نشانی است که در ایران با تحمل هزینه های فراوان برای آرمانهایشان که همانا صلح، رعایت حقوق بشر و دموکراسی در ایران و جهان است تلاش می کنند و بر این اساس نام ۱۸ تیر را پیشنهاد می کند.

یادآور می شویم نام خیابان ۱۸ تیر یکبار نیز برای خیابان کارگر شمالی پیشنهاد شد که به نتیجه نرسید و در روزهای گذشته مجلس فرمایشی با تبرئه فرهاد نظری (فرمانده ای که دستور حمله به کوی را صادر نمود) دانشجویان و دولت اصلاحات را مقصر اصلی این فاجعه معرفی نمود. همچنین در روزهای گذشته سایت رجا نیوز و برنا که توسط حامیان دولت اداره می شوند با اشاره ای کوتاه به این خبر این پیشنهاد روزنامه ایتالیایی را بی شرمانه خوانده اند.

متن نامه شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت به شرح زیر است:

جناب آقای Antonio Polito

سردبیر محترم روزنامه رفورمیستها

بدینوسیله مراتب قدردانی و سپاس خود را از پیشنهاد جنابعالی مبنی بر نامگذاری یکی از خیابانهای شهر رم که سفارت ایران در انجا واقع است به نام یکی از اعضای شورای مرکزی این اتحادیه دانشجویی (علی نیکونسبتی) اعلام می داریم. بی شک این اقدام نشان از توجه ویژه به جنبشهای مدنی ایران و به ویژه جنبش دانشجویی دارد که در راه آزادی، عدالت، حقوق بشر، صلح و دموکراسی در ایران و جهان تلاش می نماید.

ضمن تشکر از این ابتکار ارزنده شما، پیشنهاد می نماییم عنوان ۱۸ تیر را برای نامگذاری جدید خیابان فوق مطرح نمایید. زیرا جنش دانشجویی در ایران حرکت پیوسته ای است که بر دوش نسل های مختلف فعالان دانشجویی به جلو حرکت کرده است و حضور فراگیر و فعالیت جمعی دانشجویان، ویژگی اصلی آن را تشکیل می دهد و دانشجویان زیادی در راه آرمانهایشان متحمل هزینه های سنگینی شده اند، به عنوان مثال تنها در یک سال گذشته بیش از ۱۸۰ دانشجو بازداشت، بیش از ۳۰۰ دانشجو یک یا دو ترم از تحصیل محروم شده اند و بیش از ۱۰۰ دانشجو ستاره دار شده اند و از تحصیل در مقاطع بالاتر محروم شده اند و همچنان سه دانشجو بی گناه امیرکبیر (مجید توکلی، احمد قصابان، احسان منصوری) به جرم اعتراض به احمدی نژاد و با پرونده سازی علیه آنها به همراه چند دانشجوی هویت طلب قومی و دو دختر دانشجو فعال در کمپین زنان در زندان هستند.

۱۸ تیر در واقع نماد و سمبل کنش های تحول طلبانه دانشجویی در ایران پس از انقلاب و یادآور اعتراض مدنی دانشجویان ایران به توقیف روزنامه ای است که اخباری از نقشه های سرکوب اقتدارگرایان بر علیه دگراندیشان در ایران را منشتر کرده بود و اقتدارگرایان به این اعتراض مدنی حمله کردند و دانشجویان را به خاک و خون کشیدند و در حال حاضر نیز حاکمان و بخصوص حامیان احمدی نژاد می کوشند این حادثه را برعکس جلوه دهند و دانشجویان را مقصر معرفی نمایند.

بنابراین بی شک این نامگذاری نقشه حامیان احمدی نژاد و اقتدارگرایان را از بین خواهد برد و یادی از تلاشهای دانشجویان بی نام و نشانی است که در ایران برای آرمانهایشان که همانا صلح، رعایت حقوق بشر و دموکراسی در ایران و جهان است، تلاش می کنند.

با تشکر

شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت

۱۲ خرداد ۱۳۸۷

نامه ی فرد ون لی وون به سفارت جمهوری اسلامی در بلژیک

جناب آقای علی عسگر خواجی

سفارت جمهوری اسلامی ایران

بروکسل

۳۰ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷

مقام محترم سفیر ایران در بلژیک،

بین الملل آموزش (ایی آی)، فدراسیون اتحادیه های معلمین است که بیش از ۳۰ میلیون عضو را در ۱۷۱ کشور نمایندگی می کند و دفتر مرکزی آن در بروکسل است.

ایی آی از اسفند ماه ۱۳۸۵ در باره سرکوب فعالان انجمن های صنفی معلمان که خواستار دستمزد شایسته هستند، تاکنون با سفارت ایران در بلژیک، نمایندگی دائمی جمهوری اسلامی ایران در ژنو و مقامات ایرانی مکاتبات متعددی انجام داده است. در همه این مکاتبات، ایی آی دستگیری ها و بازداشتهای فعالان و مسئولان انجمن های صنفی معلمان در ایران را محکوم کرده است.

ایی آی در نامه هایش به مقامات ایرانی و در جریان دیدار با هئیت ایرانی اعزامی به جلسه هئیت رئیسه کنفرانس سازمان جهانی کار در ژنو در اول فروردین ماه ۱۳۸۶، خواستارگشایش راههای گفتگو و مذاکرات مناسب با نمایندگان انجمنهای صنفی معلمان بوده است.

گفتگو، کلید ارزشمندی برای اتحادیه های معلمان و ایی آی است. به همین دلیل ایی آی آرزو دارد که باب گفتگو با دولت ایران گشوده شود زیرا که گفتگو به درک بهتر دریک فضای همکاری و به نفع طرفین می انجامد. ایی آی بسیار سپاسگزار خواهد بود اگرکه جنابعالی بعنوان میانجی بین مقامات ایرانی و ایی آی تقاضای دیدار هئیت ایی آی را بپذیرید.

از موضوعاتی که ایی آی مایل است با شما به بحث بگذارد رعایت حق مذاکرات دسته جمعی معلمان بعنوان حق محفوظ شده و به رسمیت شناخته شده در معیارهای بین المللی کار، و همچنین مورد خاص فرزاد کمانگر معلمی است که در اسفند ماه ۱۳۸۶ به اعدام محکوم شده است.

فرزاد کمانگر معلم ۳۳ ساله ای است که ۱۲ سال در شهرستان کامیاران تدریس کرده است. ایشان عضو کانون صنفی معلمان کردستان است. بر اساس اطلاعات رسیده به ایی آی، روند دادرسی و قضایی پرونده آقای کمانگر الزامات قانونی ایران را در بر نداشته است و هیچ شاهد و سندی علیه ایشان در اتهام “به خطر انداختن امنیت ملی” وجود ندارد. در صورتی که شما اطلاعات بیشتری در مورد پرونده آقای کمانگر دارید، ایی آی مایل به شنیدن آنهاست.

بی صبرانه منتظر پاسخ شما هستم.

اردتمند شما

فرد ون لی وون

دبیر کل ایی آی

فعالان حقوق بشر در ایران

خطاب به محمود احمدي نژاد
ما از وضعيت "فرزاد کمانگر" مطلع شده ايم ، يک معلم و فعال حقوق بشر کرد. او بشدت مورد شکنجه قرار گرفته است . جرائم او در کنار ساير فعاليتهاي حقوق بشري اش اين بوده که او براي معالجه پزشکي برادرش که بخاطر فعاليتهاي سياسي  در زندان است اصرار ورزيده است. فرزاد در مدت بودن طولاني و دردناکش در زندان اجازه نيافته است که خانواده اش را ببيند.
فرزاد کمانگر بدون هيچ شانسي براي دفاع در مقابل اتهامات نابجا به مرگ محکوم شده است . او از ديدن وکيل مدافع زماني که براي دعوي به دادگاه برده شد منع شده است. در دادگاه فقط به او ابلاغ شده است که او به مرگ محکوم است و نه چيز ديگري .شيوه رفتار با مردم بشدت بي رحمانه و آزار گرايانه است و و بر خلاف قانون . اين بر خلاف معاهدات بين المللي حقوق بشر است
ما قويا در مقابل رفتار بسيار نا عادلانه با فرزاد کمانگر معترض بوده  او بايستي فورا آزاد شده و براي معالجات پزشکي به بيمارستان برده شود.

 لارس ا وهلي ، ام پي
رئيس حزب چپ سوئد. 

LEFT PARTY
    OF SWEDEN

Stockholm, 15th of May 2008



His Excellency Mahmoud Ahmedinejad
The Presidency,
Palestine Avenue
Azerbaijan Intersection
Teheran
Islamic Republic of Iran

We have been informed on the situation of Farzad Kamanger, a teacher and Kurdish Human Rights activist. He has been severely tortured. His “crimes” - among other human rights activities - is that he has insisted on medical treatment for his brother who was in prison because political activities. Farzad has not been allowed to see his family during his long and painful time in prison.
Farzad Kamanger has been sentenced to death without any trial, without any chance to defend himself against false accusations. He has been denied to see a defense lawyer when his was case was taken to court. In court he only got the message that he had been sentenced to death - nothing else.
This way of treating people is extremely brutal and sadistic and against the law. It is against the UN Convention on Human Rights.
We strongly protest against the extremely unfair treatment of Farzad Kamanger
He must immediately be released and taken to hospital for medical treatment.

Lars Ohly, MP
Chariman of the Left Party of Sweden

 فعالان حقوق بشر در ايران                                                                                                 

خبرنامه امیرکبیر: اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در سالگرد پروژه جعل نشریات دانشجویی و بازداشت دانشجویان دانشگاه امیرکبیر پس از حضور احمدی نژاد در این دانشگاه، نامه ای را خطاب به احمدی نژاد نوشتند. سال گذشته نیز دفتر تحکیم وحدت نامه ای خطاب به محمود احمدی نژاد نوشته بودند که منجر به بازداشت این دانشجویان شد.

متن نامه اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت خطاب به احمدی نژاد به شرح زیر می باشد:

با سلام

آری بار دیگر سلام آن هم درروزی که مصادف با سالگرد دستگیری احسان منصوری دانشجوی بی گناه امیرکبیر است که به جرم انتقاد به شما در هنگام حضورتان در دانشگاه امیرکبیر در مهر ۱۳۸۵ و با جعل نشریات موهن توسط حامیانتان و فشارهای نهادهای امنیتی تحت امرتان علی رغم تبرئه در دادگاه تجدید نظر به همراه احمد قصابان و مجید توکلی در زندان مانده اند و همچنین در روزی که شاهد عدم ارائه کارنامه کارشناسی ارشد به برخی فعالین دانشجویی من جمله برخی از اعضا این اتحادیه هستیم و البته روزی است همانند سایر روزهای دوران دولت نهم که نقض حقوق بشر و سیاستهای غلط در عرصه های گوناگون همچنان ادامه دارد، سلام می کنیم و گلایه مندیم زیرا اسناد موجود در پرونده قضایی بازداشت شدگان این اتحادیه - نشان می دهد که ماموران وزارت اطلاعات تحت امر شما تنها به جرم نوشتن نامه گذشتمان به شما و طرح ۲۰ سوال و درخواست حضور در جلسه هنگام حضورتان در مراسم دانشگاه تهران در مهر ۱۳۸۶ - پس از بازگشت از دانشگاه کلمبیا - خواهان دستگیری اعضای شورای مرکزی و همچنین چند تن از اعضا شورای عمومی این اتحادیه شده بودند و دادستان تهران نیز با آن درخواست موافقت نموده بود و در نهایت نیز دو تن از اعضای شورای مرکزی به همراه چند تن از اعضا شورای عمومی این اتحادیه هر کدام با بهانه ای دستگیر شدند و این بازداشتها به دلیل سوال از جنابعالی در حالی صورت گرفت که حدود ده روز پیش از آن در دانشگاه کلمبیا آزادی در ایران را بی نظیر خوانده بودید واکنون خود می توانید قضاوت نمایید که آیا راست گفته اید یا نه ؟!

با این وجود دلیل نوشتن این نامه گلایه از دستگیریمان نیست زیرا هر هفت عضو نویسنده این نامه در سال گذشته حداقل یکبار توسط وزارت اطلاعات تحت امرتان و تنها به دلیل اعتراض به سیاستهای اشتباه مسئولین دستگیر شده اند و انواع فشارهای روحی و روانی را تحمل نموده اند و این نحوه برخورد در دولت نهم مساله جدیدی نیست و بسیاری از دانشگاهیان، معلمان، فعالین زنان، کارگران، روزنامه نگاران و روشنفکران و فعالین هویت طلب قومی طعم این نحوه برخورد را چشیده اند.

این نامه را به این دلیل می نویسیم که در نامه قبلی که منجر به دستگیری چند نفرمان شد، مسائل و مشکلاتی را در مورد وضعیت دانشگاهها، حقوق بشر و آزادی بیان، اقتصاد و سیاست خارجی مطرح نمودیم و گذر زمان نشان داد بسیاری از دغدغه ها ونگرانیهایمان درست بوده است. به عنوان مثال برخوردهای صورت گرفته با دانشگاهیان جهت ساکت نمودن صدای انتفادی آنها افزایش یافت و وضعیت علمی و رفاهی دانشگاهها با افت بیشتری روبرو شد، برخوردهای صورت گرفته با روشنفکران، فعالین عرصه زنان، روزنامه نگاران، کارگران و معلمان افزایش یافت و نشریات و سایتهای بیشتری توقیف شدند و مراسمهای بیشتری لغو شد. تورم وبیکاری امان ملت را گرفته است و فساد اداری بیداد می کند، سیاستهای غلط خارجی به پیشکش کردن بخشی ازدریای خزر به روسها و نفت و گاز به بهای اندک به چین و اروپا انجامید و تحریمهای بین المللی گسترش یافت اینها همگی مسائلی بود که مطرح نمودیم و تنها حاصل آن دستگیری و محاکمه ما بود.

آقای احمدی نژاد متاسفانه جنابعالی فکر می نمایید با حذف منتقدان تمام مشکلات کشور و حتی جهان حل می شود و بر این اساس به جای اینکه خودتان و اعضا کابینه وقتتان را صرف چاره اندیشی برای مشکلات کشور نمایید صرف اتهام زنی، سخنرانیهای طولانی بیهوده و تکراری و طراحی روشهای سرکوب منتقدان می نمایید و در نهایت نیز برای فرار از پاسخگویی اداره امور به امام زمان منتسب می کنید و منتقدان را به «دارا بودن درکی کمتر ازبزغاله » متهم می نمایید. این مساله تا بدانجا در دولت شما ریشه دوانده است که بخش زیادی از بازجوییهای اخیر توسط ماموران تحت امرتان به پرونده سازی بر علیه رقبای سیاسیتان و فعالین عرصه های گوناگون جامعه مدنی اختصاص دارد و دلیل طولانی بودن بازداشتهاست.

اما بدانید در هیچ جای دنیا حذف منتقدان به بهبود وضعیت کشوری منجر نشده است و حتی اگر تمام منتقدان امروز حذف شوند، باز هم در فردا روزی گروهی دیگر به انتقاد برخواهند خواست و بی شک تا مشکل هست منتقد نیز خواهد بود بنابراین بهتر است که به رفع مشکل بیندیشید و این توان اندکتان را در آن راه خرج نمایید.

آقای احمدی نژاد سوالات ما همچنان باقی است و سیاستهای غلط شما در عرصه های گوناگون هر روز بر نگرانیمان می افزاید بنابراین از آنجا که نشست این اتحادیه در رورزهای پنج شنبه و جمعه در تهران برگزار می شود، خوشحال می شویم که جنابعالی در نشست ما حاضر شوید و سوالتمان را پاسخگو باشید. علت این دعوت دیر هنگام نیز آن است که بسیار منتظر ماندیم تا شاید وزارت علوم تحت امرتان براساس حق مسلممان به درخواست برگزاری نشستمان جواب مثبت دهد و امکانات لازم برای برگزاری نشست در یکی از دانشگاههای کشور را در اختیارمان بگذارد اما چنین نشد و بالاجبار نشستمان را در محلی خارج از دانشگاه برگزار می نماییم.

در پایان یادآور می شویم شما مدعی بودید در دانشگاه کلمبیا انواع توهینها را تحمل نمودید تا به سوالات دانشجویان خارجی پاسخ دهید و آن هنگام که وزارتخانه تحت امرتان در مهر ماه میزبان مراسم بود و ما نامه نوشتیم و خواهان حضور و پرسش شدیم ماموران تحت امرتان حکم بازداشتمان را صادر نمودند و ما را به زندان انداختند اما اکنون که ما میزبان هستیم مطمئن باشید با سعه صدر با شما به گفتگو می نشینیم.

شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت

اول خرداد ۱۳۸۷

به نام خداوند جان و خرد

روندگان طريقت ره بلا سپرند  /  رفيق عشق چه غم دارد از نشيب و فراز
جناب آقاي فرزاد کمانگر
آن روزها دفترهاي بي گناهي در دست ، اين چنين مي انديشيديم با حيرت که پاسخ سخن حق معلم آيا شلاق است و زندان ؟!
به راستي اين بي شمار معلماني که دردي مشترک را فرياد مي کنند قانون و حق سزايشان را چه مي داند ؟ سرود ما که نداي عدالت است و آزادي آيا انعکاسي جز در عرصه ي تاريخ خواهد داشت ؟!
همکار گرامي ،
شما بزرگوار که با تحمل مرارت هاي بسيارجوياي حق و عدالت شده ايد در حقيقت کارنام درخشان خود در دفاع از آرمان هاي انساني را نزد معلمان اين مرز و بوم پر برگ تر و پربارتر نموده ايد.

تلاش تان را سپاس مي گوييم و آزادگي تان را مي ستاييم .
کانون صنفي معلمان ايران

افسوس و صد افسوس که حکم 20 صفحه ای قاضی جوادی، در پی اوامر نیروی امنیتی به حکم بدون توضیح و مفتضحانه قاضی ساعدی تبدیل شد. حکمی که تعداد معدود کلمات آن خود بهترین نشان بر ناعادلانه بودن آن و ناتوانی قاضی در اثبات مدعای خویش است، ادبیات حاکم بر حکم تجدید نظر خود بهترین مدعاست که حکم تحت فشار صادر شده و قاضی ساعدی نیز تلاشی بر ارائه استدلال برای اعلام چنین رایی ننموده است. عملکرد قاضی ساعدی جدا از حکم شرم آوری که بهترین سند برائت و موجب سربلندی ما است، با صدای رسا مخالفت مسئولان قضائی را با استقلال و عمل به قانون قضات اعلام میکند تا از این پس قضات شجاع و مستقلی مانند قاضی جوادی رئیس شعبه 1043 دادگاه عمومی شجاعت آن را نداشته باشند که بر خلاف خواست و اراده نهادهای امنیتی قضاوت نمایند. حکم قاضی ساعدی چراغ سبز قوه قضائیه در برابر اعمال شکنجه و رفتارهای غیرانسانی و غیرقانونی، اعتراف گیری، پرونده سازی ... در بازداشتگاههاست. حکم قاضی ساعدی اعلام بی ارادگی و سرسپردگی قوه قضائیه در مقابل فشارهای پشت پرده و خواسته های خودسرانه و غیرانسانی برای اعمال هر چه بیشتر ظلم و جفا در حق منتقدان و فعالان سیاسی و مدنی است. البته سکوت و تسلیم و نهایتاً همراهی قوه قضائیه با وزارت اطلاعات از زمانی آغاز شد که ریاست کل دادگستری استان تهران آقای آوایی که مسئول پیگری موضوع شکنجه ها بود با اعلام اینکه مدرکی دال بر وجود شکنجه نیافته است، عملاً این مسئله را مختومه اعلام کرد. حال آنکه بررسی ایشان پنج ماه پس از بازداشت ما آغاز شده بود و هیچگونه نظارتی بر عملکرد بند 209 توسط قوه قضائیه وجود نداشته و ندارد و حتی درخواستهای مکرر ما برای بررسی موضوع توسط کارشناسان پزشکی قانونی عملاً نادیده گرفته شد و اساساً به شکایت ما رسیدگی نشد.

خبرنامه امیرکبیر: دانشجویان متحصن دانشگاه صنعتی سهند تبریز در ششمین روز تحصن خود نامه سرگشاده ای خطاب به وزیر علوم نوشتند که متن آن به شرح زیر می باشد:

بسمه تعالی

نامه ی سرگشاده ی متحصنین دانشگاه صنعتی سهند تبریز

 خطاب به وزیر علوم، تحقیقات و فناوری

اکنون که در ششمین روز از تحصن قرار داریم، هنوز مسئولین دانشگاه ما پاسخگوی نیازها و خواسته های بر حقمان نیستند. دانشجویان معترض این دانشگاه در راستای اهداف برحق خود بیش از ۱۲۰ ساعت در ساختمان های این دانشگاه متحصن شدند؛ اما دریغ و افسوس که بیش از ۳ روز است که ریاست دانشگاه، دکتر چناقلو با بی تفاوتی با مسئله برخورد نموده اند. دکتر چناقلو پس از گذشت بیش از ۸۰ ساعت از اعتصاب غذای یارانمان و منتقل شدن ۱۷ تن به بیمارستان، هنوز پاسخگوی توهین ها، کوتاهی ها، اشتباهات و بی کفایتی های معاونان خود نیست. گویا آقایان مسئول، دانشگاه و دانشجو را که نزدیک به یک دهه مسئول آن هستند، جزء مایملک خود می پندارند.

چگونه است که معاون دانشجویی- فرهنگی دانشگاه به راحتی می تواند دانشجویان را مورد توهین، تحقیر و هتاکی قرار دهد؟

مگر نه این است که مسئول خدمت گذار مردم در جمهوری اسلامی، بایستی خود را در مقابل مردمش پاسخگو بداند؟

چگونه است که بیش از ۵ روز، جمعی افزون بر ۱۲۰ نفر حاضر شده اند شب خود را در هوای سرد و زمین سخت ساختمان های دانشگاه به روز برسانند اما ریاست دانشگاه دکتر چناقلو برای بررسی مشکلات این جمع حتی در بین شان حضور نیز نیافته اند؟

چگونه است که در فاصله ی چند ساعت، بیش از ۵۰۰ نفر از یک دانشگاه بسیار کم جمعیت، نامه اعتراض آمیزی علیه معاونت دانشجویی-فرهنگی دانشگاه امضا می کنند ولی هیچ مسئولی پاسخگو نیست؟

آیا جز این است که این جمع متحصنِ خشمگین، از توهین ها، تحقیرها و بی کفایتی های مدیران به ستوه آمده اند؟

آیا صدور احکام سنگین کمیته ی انضباطی با دلایل واهی چیزی جز بی اعتنایی مسئولین به آینده ی این عزیزان است؟

رئیس دانشگاه نه تنها در این مدت حتی پاسخ ما را نداده بلکه اقدام به اظهاراتی در رسانه های رسمی و قانونی کشور نموده اند، که مغایر با حقیقت خواسته های دانشجویان معترض و رخدادهای این چند روز تحصن در دانشگاه بوده است، تا بلکه بتواند از زیر مسئولیت های خود شانه خالی نماید. پس از گذشت این پنج روز، ریاست دانشگاه دکتر چناقلو، همچنان جوابگوی عملکرد ضعیف معاون دانشجویی-فرهنگی خود نیست؛ در حالی که خواسته اصلی جمع متحصن استعفای ایشان است.

جناب آقای وزیر، ما به عنوان جمع متحصن، از شماو دیگر مسولان ذیربط کشوری خواستار رسیدگی و پیگیری هر چه سریعتر مشکلات حاکم بر دانشگاهمان هستیم. ما دانشجویان متحصن خواستار اتخاذ تصمیم مناسب و مقتضی از سوی شما هستیم تا مشکلات ناشی از بی فایتی مسئولان دانشگاهمان حل گردد.

و من الله توفیق

دانشجویان متحصن دانشگاه صنعتی سهند تبریز

رونوشت :

نهاد ریاست جمهوری اسلامی ایران

دفتر معاونت سیاسی استانداری آذربایجان شرقی

دفتر ریاست دانشگاه صنعتی سهند

دفتر خبرگزاری های رسمی و روزنامه های کثیر الانتشار کشور

بنويسيد درد و رنج ، بخوانيد زندگي
آنکه از رگ و ريشه آموزگار است همه چيز را تنها در ارتباط با شاگردانش جدي ميگيرد(نيچه)
به آن روزها فکر ميکنم ،
بايد معلم بچه هايي ميشدم که در کودکي درد و رنج بزرگسالي را به دوش ميکشيدند و در بزرگسالي آرزوهاي برآورده نشده کودکيشان را از فرزندانشان پنهان ميکردند ، معلم دختراني که با دستاني پر نقش و نگار سوي چشمشان را پاي دار قالي ميگذاشتند تا هنرشان زينت بخش خانه هاي ديگران باشد و مژده نان براي سفره خانواده .
معلم کودکاني که زاده رنج و درد بودند اما اميد و حرکت سرود جاري لبانشان بود ، کساني که سخت کوشي و سخاوت را از طبيعت به ارث برده بودند . آنها کسي را ميخواستند از جتس خودشان ، کسي که بوي خاک بدهد ، کسي که معني نابرابري و فقر را بداند ، رفيقي که همبازيشان شود و آرزوهايشان را باور کند . با آنها بخندد و با آنها بگريد . آنها يک دوست ، يک سنگ صبور ، يک هم راز ميخواستند که مثل خودشان بيقرار ساعتهاي مدرسه باشد کسي که به ماندن فکر کند نه رفتن .ديري نگذشت که در کنار آنها خود را نه معلم که محصلي ديدم که خيلي دير راه مکتبش را يافته بود .
کتابها را بستم که مبادا مرگ و نااميدي از لاي سطور سياهشان به حلقه شادي و دنياي آرزوهايشان رسوخ کند ، هر روز کلاس را به دست آروزها و روياها ميسپرديم و با داستانهاي مختلف صفا ميکرديم . همراه با " ماهي سياه کوچولو " اين بار نه از راه "ارس" بلکه از مسير سيروان درياي زندگي و حقيقت را جستجو ميکرديم . همراه با داستان " مسافر کوچولو " براي يافتن دوست به سفر ميرفتيم تا آنها لذت سفر را در رويا تجربه کنند و من با مردم بودن را در ميان آنها تمرين نمايم . هر داستاني را که ميخواندم نقش قهرمانانش را به آنها ميدادم غافل از اينکه هرکدام از آنها قهرمانان داستان پررنج و درد زندگي خود بودند . هر روز براي چند ساعت ، رنج نابرابري ها و درد ناملايمات را پشت ديوارهاي مدرسه به دست فراموشي ميسپرديم و روبروي هم مينشستيم . گرمي کلاسمان بوي نان گرمي بود که دسترنج پدر بود و مادر آن را در طبق " اخلاص  و سادگي " ميگذاشت و به مدرسه  مي آورد تا ظهر ، سير از ديدار هم ، کوچه هاي پر فراز و نشيب زندگي را براي انجام تکاليفمان بپيمائيم و تا فرداي ديدار هر کدام به دنبال مشق و تکليف زندگي پي راه خود ميرفتيم .
"کاوه" با آن جثه نحيف اما استوارش نهار نخورده به جاي پدر بيمارش چوپان ميشد و غروب هنگامي که گوسفندان را به روستا برميگرداند ، مادر با لبخندي به پيشواز نان آور خانه ميرفت تا خستگي کاوه و کرم طبيعت را برکت نام دهد و از پستانهاي گوسفندان بدوشد و براي فروش راهي شهر کند و کاوه سرمست از رضايت مادر لبخندي ميزد و به کيف مدرسه و تکاليف فرداهايش چشم ميدوخت و لبخند زيبايش رنگ ميباخت.
و ....  "ليلا" با آن چشمان پرسشگر و نگاهي که تا اعماق وجود فکر آدمي را براي جواب روياهايش جستجو ميکرد کيف مدرسه را که زمين ميگذاشت ، دوک نخ ريسي را برميداشت تا او هم کمکي کرده باشد به مادر ، براي يافتن نان فردا ، و دوک را همراه با آرزوهاي کوچک و بزرگش در دست ميچرخاند تا ته اش باريک شود چون رشته هاي لطيف خيال او و باز دوک را ميچرخاند و ميچرخاند تا شايد روزي دنيا به کام او و مادر تنهايش بچرخد .
و ...  "فرياد" با ديدن تکه ابري به پشت بام خانه ميرفت و کاهگل آماده ميکرد تا مبادا چکه هاي باران قالي کهنه اشان را بي رنگ و رو تر کند . آنچنان مهارت يافته بود که همراه پدر پشت بام خانه هاي همه روستا را مرمت ميکرد تا چکه هاي باران مژده نان فردايشان باشد ، فقط گاهي ميماند از ميان سوز سرما و نان فردا براي باريدن باران و برف دعا کند يا نه .
و .... ياسر پس از مرگ پدر کار ميکرد تا جاي خالي او را پر کند و بتواند براي برادرش مداد رنگي و آبرنگ بخرد تا شايد آرزوي نقاش شدن خودش را برادرش برآورده کند .
و ... ادريس غايب فصل بهار کلاسمان هر روز با کوله باري بر دوش ، خوشحال از اينکه طبيعت او را از سفره گشاده اش نا اميد نکرده بود ، چند کيلو گياه براي فروش ميافت و به روستا بر ميگشت
و من نيز جريمه شده بودم تا هر روز بيقرار از نابرابريها و بيزار از آنچه تقدير و سرنوشت مي ناميدنش در برابرشان بايستم و بارقه هاي کم سوي اميد را در چشمانشان به نظاره بنشينم ، در برابر کاوه سرم را به زير مي انداختم و دفترش را از زير صورت آفتاب خورده اش که روي آن به خواب رفته بود بيرون ميکشيدم و زير ديکته نانوشته اش مينوشتم "چوپان کوچولو بيست هم براي تو کم است " و در کنار ليلا شرمنده از خستگي ديروزش ، دستان زبر و ترک خورده اش را در دست ميگرفتم تا لطافت دست فرشته اي را لمس کنم و قبل از اينکه حرفي بزنم نگاه نافذ و معصومانه اش هزاران سئوال را همراه داشت و من سکوت ميکردم ، و در کنار ادريس ، عاصي از تکليف دوباره فردايش دستان تاول زده او را مينگريستم و همراه او از پنجره به دور دستها چشم ميدوختم و او از رفتن بهار غمگين ميشد و من از رنگ پريده او .
و امروز با يک دنيا غرور ، خوشحالي ، بغض ، حسرت و کوله باري از خاطرات تلخ و شيرين به آن روزها فکرميکنم . روز معلم بود که گرانبهاترين هديه هاي زندگيم را آنروز از آموزگاران بزرگ زندگي ام دريافت نمودم ؛ ليلا ، سه عدد تخم مرغ ، ادريس ، دو کيلو کنگر ، دسترنج يکروزش ، فرشته ، دوشاخه آلاله کوهي ، ندا ، يک عروسک از چوب و پارچه ساخته بود و  ياسر يک نقاشي
و براي اينکه آن روز را در خاطراتمان جاودانه کنيم قرار شد که آرزوهايشان را با مدادهاي رنگين نقاشي کننند .
کاوه در حالي که به پدرش فکر ميکرد بيمارستاني کشيد و زيرش نوشت اين بيمارستان مجاني همه بيمارهاي فقير دنيا را مداوا ميکند .
" فرياد " که هميشه آسماني صاف و بدون ابر نقاشي ميکرد تا ديگر دست و پاي کسي يخ نزند دوباره آسماني کشيد و تا ميتوانست خانه هاي زيبا و کوچک بر آن نقاشي کرد و زيرش نوشت اين خانه ها براي کساني است که خانه ندارند ، آسمان هم بزرگ و جادار است مثل زمين نيست که کوچک باشد و مجبور باشيم براي زندگي روي آن پول بدهيم در آسمان براي همه جا هست و من باز هم ميتوانم در آن خانه بکشم .
فرشته هم که هميشه براي خودش و خواهرهايش برادري کوچک نقاشي ميکرد اينبار به او گفتم که فرشته دنيا را از نو نقاشي کن بدون اينکه کسي تو را بخاطر دختر بودنت کم نبيند ، تو را مثل خودت و با خودت ببيند و او يک عالمه عروسک دخترانه کشيد که بدور دنيا دست گرفته اند و ميخواندند و ياسر مثل هميشه آرزوي پدرش را نقاشي ميکرد يک وانت آبي رنگ تا شايد در رويا پدرش کول بري نکند و قرار شد ياسر نيز سرزمينمان را از نو نقاشي کند بدون فقر و نابرابري ، بدون اينکه کول برهاي بانه ، سردشت ، مريوان و کامياران مجبور شودند براي جابجايي 10 کيلو چاي براي دوهزار تومان جانشان را بدهند ، او يک منظره زيبا از طبعيت کشيد که مردم مشغول کارند و زير آن نوشت " کاش ديگر مرگ به کمين نان نمي نشست " .

فرزاد کمانگر
فرعي 5 زندان رجائي شهر کرج - 8/2/87

- کول بران کساني هستند که براي مزد ناچيزي کالاي قاچاق را رو روي کول خود حمل ميکند . سالانه دهها تن از آنان بر اثر کمينهاي نيروي انتظامي ، سرما و تصادفات جاده اي جان خود را از دست ميدهند.

خبرنامه امیرکبیر: ۱۲۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه شیراز با امضای نامه ای خواستار لغو احضاریه های کمیته انضباطی درجریان تحصن اسفندماه این دانشگاه شدند. در جریان تجمعات اسفندماه که بیش از ۱۰ روز و با حضور گسترده ی دانشجویان این دانشگاه برگزار شد، خواسته های دانشجویان، استعفای صادقی ریاست این دانشگاه، برگزاری انتخابات شورای صنفی به صورت آزادانه، برچیدن دوربین های مداربسته از سطح دانشگاه، آزادی نشریات دانشجویی، لغو فضای پادگانی و امنیتیِ دانشگاه و… اعلام شده بود. اما پس از تعطیلات نوروز ۳۰ نفر از دانشجویان این دانشگاه به اتهام ایجاد بلوا و آشوب در دانشگاه به کمیته انضباطی دانشگاه اخضار شده اند.

دانشجویان در این نامه سرگشاده عنوان کرده اند که ” احضار این دانشجویان جهت سرکوب حرکت های دانشجویی از طریق ایجاد رعب و وحشت رعب و وحشت و در راستای برآورده نکردن خواسته های به حق دانشجویان بوده است.”

همچنین دانشجویان این دانشگاه بنا به اعلامیه هایی که در سطح دانشگاه پخش کرده اند، تصمیم دارند که از شنبه، هفتم اردیبهشت تحصن خود را ادامه دهند ولی امروز، شنبه، با اطلاعیه ای که در میدان پردیس پخش شد، این تجمع بنا به قول های مسئولان استان و دانشگاه و جهت مذاکره با آنان به روزهای آتی موکول شد. دانشجویان اعلام کرده اند که اگر تا فردا، یکشنبه، این مذاکرات نتیجه ای در پی نداشته باشد و احضاریه های دانشجویان پس گرفته نشود، تجمع خود را به صورت نامحدود ادامه خواهند داد. در این بیانیه ها دانشجویان خواستار استقلال دانشگاه، عدم دخالت نهادهای بیرون در امور دانشگاه و … شده اند.

متن نامه سرگشاده دانشجویان

و باز هم لکه سیاه دیگری در کارنامه مدیریت دانشگاه شیراز…

مدیریت دانشگاه شیراز در راستای مقابله با تحصن دانشجویان در اسفندماه ۸۶ و جهت توجیه عملکرد ضعیف مدیریتی خود، پس از احضار ۱۱ نفر از دانشجویان به دادگاه کیفری، ۳۰ نفر از دانشجویان را نیز به کمیته ی انضباطی احضار کرده است. بی تردید احضار این دانشجویان، جهت سرکوب حرکت های دانشجویی از طریق ایجاد رعب و وحشت رعب و وحشت و در راستای برآورده نکردن خواسته های به حق دانشجویان بوده است. از این رو ما دانشجویان دانشگاه شیراز ضمن پافشاری بر خواسته های پیشین خود و اعلام حمایت از دوستان احضاریمان، خواستار لغو هر چه سریعتر تمام احضاریه ها و عدم پیگیری آن ها می باشیم. بی شک در صورت عدم لغو احضاریه های ذکر شده، حمایت خود را از دوستانمان ادامه خواهیم داد.

قابل ذکر است، جمع آوری امضاء برای این نامه همچنان ادامه دارد.

نامه یک پدر بیمار و رنج دیده به حق طلبان جهان

این سوال برای هر کسی پیش می آید که از تمام جوامع حقوق بشری بخواهد که اگر انسانی به جرم دفاع از حقوق بشر و دموکراسی خواهی و حق طلبی به سیاهچال های اوین روانه شود چه کسی باید از حق قانونی و انسانی ایشان دفاع کند؟ این مساله در حالتی اتفاق می افتد که آزادی بیان و گفتار در هر کشور امری عادی و معمولی به حساب می آید اما در کشور ما از جرم های سنگین و مهم است که عباس خرسندی نیز از این امر مستثنی نمی باشد.

این مقدمه ای بود که بگویم عباس خرسندی: 52 ساله ساکن شهرستان فیروزکوه با دارا بودن مدارک عالیه تحصیلی که شامل اخذ فوق لیسانس علوم اقتصادی و لیسانس زبان انگلیسی از خارج کشور بوده و مدت زمان کوتاهی را نیز به عنوان استاد دانشگاه مشغول تدریس بود و چون نقطه مشترکی از لحاظ تفکرات سیاسی و ایده های اجتماعی با قوانین و ارزش های اجرایی رژیم نداشت خود را فارغ از مسائل مادی کرده و با انتخاب شغل آزاد فعالیت سیاسی خود را شدت بخشید تا اینکه اولین بار در تاریخ 7 بهمن سال 83 توسط ماموران وزارت اطلاعات از محل کار خود به جرم اقدام علیه امنیت داخلی دستگیر و روانه زندان شد و پس از 40 روز به قید وثیقه 50 میلیون تومانی آزاد شد. دیری نپایید که مجددا در روز 18 شهریور 1386 ایشان به توسط مامورین اطلاعات جلب و روانه اوین شد.

او به مدت 50 روز در انفرادی 209 اوین محبوس بود و 6 ماه نیز در اندرزگاه 7 سالن 3 بلاتکلیف است. پس از دستگیری ایشان ، پیگیری های مستمر از طرف اینجانب و خانواده آقای خرسندی به همراه وکلای انتخاب شده و تایید شده از سوی قاضی پرونده به نام قاضی صلواتی انجام شد ولی هر بار با پاسخ های بی ربط از سوی ایشان رفع تکلیف شد.

در طی این مدت عباس خرسندی چندین بار به دادگاه احضار شد و تا کنون هیچ رای و حکمی برای ایشان صادر نشده است. در صورتی که می دانیم در هیچ جای دنیا کسی را بدون تشخیص جرم و گناه او را به مدت 8 ماه در زندان نگه نمی دارند و این کار غیر قانونی و ضد حقوق بشر می باشد.

گناه عباس خرسندی دفاع از حقوق مردم ایران در برابر ناملایمات و بی عدالتی ها بود.حقوقی که سالهاست در کشوری که در آن زندگی می کنیم پایمال می شود.

دولتی که خود را جمهوری اسلامی می خواند و ادعای برقراری عدالت عدل علی و حمایت از مستضعفین و مسلمانان جهان دارد هر گونه آزادی بیان و عقاید و اندیشه را از مردم ایران صلب کرده تا آنجایی که این شخص با تحصیلات عالیه دانشگاه به جای تدریس و ارائه تجربیات علمی خود به دانشجویان و محصلان تنها و تنها به دلیل آشنا کردن حقوق اعضای یک جامعه نسبت به خودشان و دولتشان باید در سیاهچال های رژیم عدل و داد جای گیرد.

شخصی که به مدت زیادی خود را فارغ از مسایل مادی کرده و با انتخاب شغل آزاد به مقام و جاه و قدرت پشت پا زده و فریاد حق طلبی مردم ایران را سر می دهد چرا باید اینگونه قربانی بی عدالتی شود.

عباس خرسندی تنها فرزند پسر اینجانب و عهده دار تامین هزینه های زندگی و درمانی من نیز بوده و اینجانب در سن 85 سالگی نیاز به سرپرستی و حمایت مالی و معنوی پسرم می باشم.در طول این 8 ماه من از دوری فرزندم بیمار تر و غمگین تر و رنجور تر شدم و بارها در بیمارستان بستری شده و برای تامین هزینه های زندگی با مشکلات فراوانی رو به رو شده ام. به همین دلیل از همه سازمان های مدافع حقوق بشر و عفو بین الملل و دیگر سازمان های مشابه تقاضای کمک می نمایم و تقاضا دارم که این سازمان ها برای دفاع از حقوق او با دادن نامه و بیانیه حمایت و پشتیبانی خود را از او اعلام نمایند و خواستار آزادی هرچه سریعتر فرزندم شوند.

او اکنون در زندان تحت فشار بوده و در حدود 15 کیلو از ورن خود را نیز از دست داده و با داشتن سابقه بیماری قلبی و زخم معده و سنگ کلیه در معرض خطر انواع بیماری ها قرار دارد.

کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر

ما جمعی از مردم کامیاران در یک عمل انسان دوستانه خواهان لغو بی قید و شرط حکم اعدام برای فعال مدنی و معلم دلسوز فرزاد کمانگر هستیم و به این طریق اعتراض خود را نسبت به حکم اعدام نامبرده اعلام مینماییم:

امضاء کنندگان این اعتراضیه : در ادامه مطلب

 سال 86 بر حقوق انساني چنان سخت گرفته شد که سخن از حقوق بشر نيز خطر بسياري ميطلبيد ، صدور احکام اعدام فراوان و فشارهاي بي سابقه بر فعالان زن و سرکوب فعالان اقليتهاي قومي و ديني به بهانه هاي واهي تنها گوشه اي از امور غيراخلاقي و غيرانساني صورت گرفته بود .
سال 86 همچنين سال تلخي براي قانونگرايي بود ، سالي که حاکميت سلايق در دانشگاه حرمت دانشگاه و احترام دانشگاهيان را شکست ، به تفسيري از قانون ، امنيت حريم شهر را اسير تاخت و تاز خشونت طلبان ساخت و بازداشتها قدم در وهن قانون برداشت و احکام دستگاه قضا نمايان عدم استقلال و اقتدار قضات و فقدان عدل قضاوت بود و پايان سال نيز با انتصاباتي در نهاد قانونگذار و بي حرمتي به  قانون حکايت از کينه و عداوت با قانونگرايي داشت.
ليکن افزايش شدت و سختي بر جنبش دانشجويي بر پختگي ايشان افزود و جرياني که بيش از هر چه به افزايش آگاهي و دانش اندوزي احتياج داشت در فرصت مناسبي قرار گرفت ، فشارها بر تشکلهاي دانشجويي در سال 86 چنان بي سابقه بود که استمرار حيات فعاليت اين تشکلها در دانشگاهها ، پيروزي فعالان دانشجويي و بهترين پاسخ به تماميت خواهان و انحصار طلبان حاکميت بود ، احضارها ، تعليق ها ، ممنوعيت ورود و بازداشتهاي بيشمار دانشجويان در سال 86  از همان ابتداي سال چنان پردامنه و جدي آغاز گرديد که حاکي از خشم وعصبانيت فراوان حاکميت جمهوري اسلامي از دانشجويان بود .
بازداشتهاي دسته جمعي دانشگاههاي مازندران ، پلي تکنيک ، دفتر تحکيم وحدت ، ادوار تحکيم در نيمه نخست سال و بازداشتهاي متعدد فصل پائيز دانشگاههاي سراسر کشور تا بازداشت دسته جمعي دانشجويان تهران در اواسط آذرماه و اواخر ديماه و بازداشتهاي اسفندماه دانشگاههاي شاهرود و شيراز گوشه اي از بيش از 200 مورد بازداشت دانشجويي سال 86 بود که اندک تلخکامي اش به درايت فعالان دانشجويي حلاوت را در امور بعدي جنبش دانشجويي به بار آورد . گرچه برخوردهاي بسيار شديد و رفتارهاي غيرانساني و غيراخلاقي در مورد بازداشت شدگان پلي تکنيک در ارديبهشت و خرداد 86 و تعدادي از بازداشت شدگان آذرماه چون سعيد حبيبي ، بهروز کريمي زاده و پيمان پيران صورت گرفت ، ليکن حمايتهاي فراوان جنبش دانشجويي از بازداشت شدگان و افشاي شکنجه ها و فشارهاي  فراوان بند امنيتي 209 مانع از بروز اينچنين رفتارهايي با عموم دانشجويان شد که بي ترديد از مهمترين دست آوردهاي سال 86 جنبش دانشجويي ، عليرغم خواست ددمنشانه عده اي خاص در سرکوب دانشجويان ، حد و تعديل برخوردها و بازداشت شدگان و آزادي اکثر دانشجويان دربند بوده است که اميد است با استمرار حمايتها و پافشاريهاي دانشجويان وضعيت مطلوبتري نيز حاصل گردد .
جنبش دانشجويي سال 86 همچنين شاهد فعاليتها ، شعارها و رفتارهاي جديدي در کنار آرمانها و شعارهاي اخير جنبش دانشجويي بود که گستردگي و هدفمندي آن در دانشگاههاي مختلف بسيار نويدبخش بود و عليرغم برخوردهاي غيرعقلاني و غيرانساني بيشمار دستگاه حاکم توانست با استقامت خويش پوچي هدف ترکه بيداد آزادي ستيزان و خردگريزان را نشان داده و نويد موفقيت دانشجويان را در سال آينده دهد . موفقيتي که بي ترديد در گرو همنشيني و همصحبتي هاي بيشتر گروههاي مختلف دانشجويي در جهت حصول و همدلي عموم دانشجويان در حرکت به سمت آرمانها و اهداف جنبش دانشجويي مي باشد.
بنابراين اميد است با تامل و همراهي  دانشجويان با چشماني نقاد و ذهني نقاد . سال نيکوتري بر جنبش دانشجويي رود . همراهي و حرکتي که همراه شدنش با نقدهاي عالمانه و منصفانه و با بستن راه سوء استفاده دشمنان علم و دانشگاه مسيري معقول خواهد پيمود .
اميد است زيبايي بهار و طروت نوشدن ، در سال هزار و سيصد و هشتاد و هفت بر نسل نويي از جامعه ما باب همتي را بگشايد تا دانشجويان بر وظيفه اصلي خويش که همانا آگاهي بخشي است فعل تحقق بنشانند تا در مسير تامين امنيت و رفاه و تماميت ارضي در لواي آزادي ، دموکراسي ، قانونگرايي و حقوق بشر طراوت و زيبايي را به جامعه ايران ارزاني دارند و اين حال و هواي بهاري را باميد تحويلي بهاري و استقرار زيبايي در طول سال تعقيب نمايند در پايان نيز به نوبه خود آغاز سال 1387 هجري شمسي را به عموم ملت ايران به ويژه دانشجويان و آزاديخواهان تبريک ميگوييم .
به اميد موفقيت و پيروزي - زندان اوين
احسان منصوري
مجيد توکلي
احمد قصابان

خبرنامه امیرکبیر: خانواده‌های مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر که با وجود تودیع وثیقه ۸۰ میلیون تومانی همچنان مقام‌های مسئول از آزادی آنان سر باز می‌زنند، با نوشتن نامه‌ای به رییس قوه قضائیه، رعایت قانون را در خصوص فرزندانشان خواستار شدند.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر، خانواده‌های این سه دانشجو در گذشته نیز نامه‌های متعددی را به رییس قوه قضاییه و دیگر مقام‌های مسئول نوشته‌اند که متأسفانه تا کنون پاسخی دریافت نکرده‌اند. این در حالی است که این خانواده‌ها در خصوص گرفتن اقرار همراه با شکنجه از فرزندانشان شکایتی را تنظیم کرده و به هیات نظارت بر حفظ حقوق شهروندی ارائه کرده‌اند که با وجود قول مساعد علیرضا آوایی رییس کل دادگستری استان تهران مبنی بر رسیدگی به این موضوع تا کنون پاسخ قابل توجهی ارائه نشده است.

متن نامه خانواده‌های مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری که از پیگیری‌های خود با وجود قول مساعد برخی از مسئولان ارشد قوه قضاییه برای آزادی این دانشجویان نا امید شده‌اند، به شرح در ادامه مطلب

خانواده های مجید توکلی،احمد قصابان و احسان منصوری طی رنجنامه ای افشاگرانه خطاب به آیت الله هاشمی شاهرودی ،آنچه را که در زندان بر این سه دانشجو رفته است را آشکار نمودند.در این نامه که با گذشت ۸۰ روز از بازداشت این سه نفر نوشته شده است به آزارهای جسمی و روانی که در زندان رخ داده است اشاره شده و از قوه قضاییه درخواست پیگیری این وضعیت شده است.

آقای حیدری نمی دانم میدانی مجروح جنگی یعنی چه یا نه ؟ نمی دانم می دانی مسمومیت شیمیایی یعنی چه یا نه ؟ نمی دانم می دانی درد ناشی از تیر و ترکش یعنی چه یا نه ؟ نمی دانم میدانی بی خوابی فرزندی بر اثر سرفه های یک ریز پدر یعنی چه یا نه ؟ اگر نمی دانی بگذار برایت بگویم پدر من مجروح جنگی است ! آقای عزیز ! یعنی جانباز است همان واژه زیبایی که امروز برخی به واسطه آن به نام و نان و کام رسیده اند .پدر من بخشی از بدنش را به تیر و ترکش دشمن سپرده است تا امروز من و فرزندان شما سر بلند و سرافراز زندگی را به شادی و رفاه و خوشبختی نفس بکشیم . پدر من بهترین روزهای عمرش را با صدای مهیب خمپاره و گلوله سپر کرده است .

در همان قسمت نظرات بنویسید در صورتی که امکان داشته باشد حتما سئوال های شما را پاسخ می دهیم.

منظور همان سه دانشجوی شکنجه شده امیر کبیر می باشد .

این تنها در حدود ۴ دقیقه از اولین جلسه ملاقات می باشد که هنوز ملاقاتها کابینی نشده بود

این واقعیت دارد زیرا قبل از اینکه حتی حکمی صادر شود به خانواده ها و فرزندانشان گفته شده که در صورتی که آنها ندامت نامه امضا نکنند و از رئیس جمهور طلب بخشش  نکنند آنها را آزاد نخواهند کرد .البته این مطالب قبلا بارها گفته شده است وحتی در تابستان این مسئله باعث شد دانشجویان به انفرادی برده شوند که با مقاومت یک هفته ای و اقدام به اعتصاب کامل این موضوع دیگر در الویت نبود ولی در حال حاظر با توجه به صدور حکم تبرئه و مشخص شدن اینکه نشریات جعلی بوده اند .فشار به دانشجویان وخانواده ها زیاد شده است .

در خصوص تعهد موضوع از این قرار است که به خانواده ها گفته شده که شما و فرزندانتان باید تعهد بدهید که از هیچ شخص حقیقی یا حقوقی شکایت نخواهید کرد در غیره این صورت ..............

منتظر نظرات و سئوال های شما هستیم .

از آن رو که اجاز ملاقات با جناب آقای شاهرودی را به خانواده ها ندادند و نمی گزارند که نامه ای به ایشان  برسد این نامه را به صورت سر گشاد منتشر می کنیم. 

ریاست محترم قوه قضائیه

جناب آقای شاهرودی

با اهدای سلام

حتما از پرونده دانشجویانی که در دادگاه عمومی برائت حاصل کرده‌اند خرسند شده‌اید، زیرا سنت علی‌بن ابی‌طالب بر این پایه استوار است که هرگاه متهمی از دام اتهام رها می‌گردیده ابزار شعف می‌کرده است.اما متاسفانه باید خدمت جنابعالی اعلام کنیم که دستور دادرس دادگاه شما در موضع آزادی سه جوان دانشجو به مرحله اجرا درنیامده است.

حضرت آیت‌الله؛

جنابعالی به نیکی واقفید که تمایز دستور قضائی و توصیه اخلاقی در ضمانت اجرای آن است و الا دو صد گفته چون نیم کردار نیست. ما انتظار آن داریم که به پایمردی حفظ حقوق جامعه و در موضع حراست و نگهداری از اصول قانون و در راستای دفاع از حق مظلوم که دادگاه آن را تشخیص داده و اعلام داشته تعطیل و توقف رخ ندهد. بی‌گمان برای دستگاه دادگستری سرزمین ما وهن‌آور است که دستور دادرس در زندان که ضابط دادگستری و مکلف به اطاعت از تصمیمات قضائی است با امتناع و انتقاد مواجه شود اگر قرار بود که زندان تصمیم‌گیر سرنوشت پرونده باشد دادرسان را از زندانبانان انتخاب می‌کردند و به آنان پست قضائی اعطاء می‌نمودند.

بی‌گمان تصمیم جنابعالی در موضع استقرار نظم، حفظ حدود و ثغور صلاحیت و فعالیت اشخاص و تاکید بر استقلال و انفکاک قوه قضائیه بسیار موثر و مثمر است. تاخیر تاکنون نیز هیچ مهمل قانونی ندارد. بنابر مراتب از جنابعالی استدعا دارد در موضع قانونی و تکلیف عظیم دفاع از حقوق افراد اقدام شایسته نسبت به اجرای دستور دادگاه را به مراجع ذی‌صلاح ابلاغ و اعلام فرمایید.

با تهیت و انتظار اقدام سریع

خانواده‌های دانشجویان زندانی منصوری، توکلی، قصابان

۲۲/۱۰/۸۶

 رونوشت: جناب آقای آوایی، رئیس کل دادگستری استان تهران

دادستان عمومی و انقلاب تهران، سلام علیکم

در حدود ساعت ۱۵:۳۰ دقیقه روز چهارشنبه ۳۰/۸/۸۶ در محل افسر نگهبانی اندرزگاه ۸ زندان اوین ، آقای رضا ضیائی معاون اندرزگاه ، به اتفاق تعدادی از کارکنان ، در حضور رئیس اندرزگاه ۸ ( آقای بزرگ نیا ) به اینجانب مجید توکلی یورش آورده و مرا شدیدا مورد ضرب و شتم و انواع هتاکی ها قرار داده است .

با این توضیح که با اعلام انتقال آقای احمد قصابان به اندرزگاه ۷ ، ایشان که جهت جمع آوری وسایل و لوازم شخصی خود و خداحافظی با همبندیان به داخل اندرزگاه مراجعه نموده بود توسط انتظامات افسر نگهبانی به نام عباسی که به سراغ ایشان آمده بود ، مورد توهین و هتاکی واقع و ایشان را کشان کشان و با وضعیت فجیع به افسر نگهبانی برده و مانع جمع آوری وسایل وی (پتو، لباس ، لیوان و غیره ) گردیدند ، که توهین و رفتار زشت شخص مزدور ، مورد اعتراض آقای قصابان و اینجانب و تعدادی دیگر از همبندیان قرار گرفت که ناگهان رضا ضیائی معاون اندرزگاه ۸ بدون هیچگونه مقدمه ای ، به آقای احمد قصابان حمله ور شد و با ایجاد ضربات مشت و لگد و سیلی به سر و صورت و سینه و سایر قسمت های بدن ایشان وی را از اتاق افسرنگهبانی تا قسمت خروجی اندرزگاه ۸ کشانید.

اینجانب نیز که در این زمان در پشت پله های ورودی افسر نگهبانی حضور داشتم ، از این اقدامات قانون شکنانه و حرکات غیر انسانی ضیائی معترض و با رفتن به سمت ضیائی ، دست وی را گرفتم تا ضربات بیشتری را به آقای قصابان وارد نگردد ولی ایشان به طرف من چرخید و حملا خود را متوجه اینجانب نمود و در حالی که با رکیک ترین الفاظ ، من و آقای قصابان را مورد توهین قرار می داد ، شروع به ضرب و شتم اینجانب نمود که من به رئیس اندرزگاه معترض شدم که : ” این چه وضعی است ؟ ” ، ” چرا زندانی را میزنید ؟ ” ، ” شما حق ندارید کسی را بزنید ! ” که ضیائی - که دیگران مرا از دست وی نجات داده بودند مجددا به سمت من یورش آورد و آقای حمید منزهیان ( سر وکیل بند ) نیز مرا به سمت جلو و پله پائین تر افسر نگهبانی هل داد و فردی که ملبس به لباس های خواص افسر نگهبانی بود ، مرا نگه داشت و با تندی و فحاشی و با چند ضربه هل دادن گفت که مرا به بند خودم ببرند ، ولی منزهیان باز مرا به سمت ضیائی هل داد و خود نیز چند ضربه به پهلو و پشت من زد از آن به بعد ، ضیائی با شدت بیشتر و هر چه تمام تر ، مجددا ضرب و شتم را آغاز و تا بیرون اندرزگاه ، چندین ضربه به صورت ( سیلی ) و پای من وارد ساخت . جلوی درب چند تن از زندانیان شاغل در افسر نگهبانی به اسامی : شاهرخ تبعیدی و دیگران ، بویژه مهدی معروفی ، به ضیائی کمک نمودند مرا زیر زمین و جلوی درب اندرزگاه ۸ پرت کنند و در همان حال با کشیدن بر روی زمین خیس و همزمان زدن لگد و ضربات مشت مشغول شدند و ضیائی در حالی که با زشت ترین الفاظ ( که هریک مستجب حد قذف است ) مرا خطاب می کرد ، با ضربات مشت و لگد ، مرا به سمت درب چپ اندرزگاه برده و از آنجا به پائین پرت کرد.

در این خلال من چندین بار زمین خورده و دمپایی هایم نیز از پایم خارج و گم شده بود با این حال با این شرایط در قسمت زیر پله های بیرون درب اندرزگاه قرار گرفتم و در چند لحظه ضیائی به آنجا آمد و چون دید وی را تهدید به شکایت و کشانیدن موضوع به مرجع قضایی و میان آمدن پای مسئول قضایی پرونده می نمایانم و اینکه باید پاسخگوی این اعمال باشد ، مجددا مرا مورد ضرب و شتم و سیلی قرار داد که صدای سیلی های وی در محوطه هوا خوری اندرزگاه به گوش زندانیان نیز رسیده بود و سرم را به دیوار کوبید و مرا به زمین انداخت و مجددا روی زمین کشیده و با دست و پا انواع ضربات را به من وارد آورد و دستگاه قضایی را به تمسخر گرفت و خود را مرجع همه امور دانست و فقط زمانی که باران به شدت می بارید مرا با لباس خیس و بدون دمپایی رها کرد . البته بعد از گذشت بی از یک ساعت به اتفاق آقای بزرگ نیا که در طول درگیری حضور داشت دستوراتی را به حاضرین میداد و مرا نیز هل داده بود مرا به داخل افسر نگهبانی و اتاق رئیس اندرزگاه برده و با صحبت های طولانی و با سوئ تفاهم خواندن این اعمال ، خواستار مسکوت ماندن و حل شدن مسئله در همان اتاق شدند که این جانب نیز موضوع را به زندانیان منتقل ننمودم .

اینک ضمن تقدیم این شکوائیه و با عنایت به مراتب مذکور و با ایجاد مشروح و رفتار خلاف قوانین و مقررات بویژه آئین نامه سازمان زندان ها توسط معاون اندرزگاه ، تقاضای رسیدگی عاجل و شایسته و قانونی را دارم . بدیهی است مشروح موارد و اقدامات آنان و شهود تعرفه اینجانب در مرجع محترم قضایی مربوطه ارائه خواهد شد .

اینجانب پس از درگیری دچار آسیب های متعددی گردیدم که به شرح ذیل به طور خلاصه عبارتند از :

-پاره گی کنار چپ زبان به دلیل ضربات وارده به فک و صورت .

-درد شدید از ناحیه صورت و گونه ها و تورم انتهای مخصوص این قسمت ها به دلیل تعدد ضربات سیلی و مشت وارده به صورت .

-درد شدید فک و عدم توانایی حرکت آن به مدت ۲۴ ساعت که مانع از جویدن خوردن غذا نیز بوده و در فک تحتانی کماکان ادامه دارد.

-زخم های متعدد از جمله بریدگی و خراش در زیر گلو و پشت دست .

-ایجاد صرفه های خواست که در ۲۴ ساعت اول با خون همراه بود که به دلیل ضربات زانو به سینه ام ایجاد گردیده است .

-درد شدید در ناحیه شکم و مثانه و با موارد بالاتر از آن به دلیل ضربات لگد به این قسمت ها .

-کوفتگی شدید عضلات دست و پا و کمر به دلیل پرت شدن روی میز و پله ها و ضرباتی که توسط عوامل مذکور وارد گردیده است.

-درد شدید در ناحیه سر به دلیل کوبیدن سر به دیوار .

-ضرب شدید عضلات گردن ، بویژه در پشت آن به دلیل ضربات شدید .

-درد مضمن استخوانی به دلیل حضور طولانی مدت ( حدود ۲ ساعت ) در زیر باران و محیط آب گرفته ، بدون دمپایی و با لباس های خیس

-پرخاش های مکرر و بیان الفاظ رکیک که هر یک مستوجب حد قذف است و قلم از نوشتن و زبان از بیان آنها عاجز است .

-توهین های مکرر و تحقیر مداوم مغایر و منافی شئونات انسانی و دانشجویی اینجانب .

-طرح مسائل مرتبط با پرونده من در خلال ضرب و شتم که حاکی از قصد و نیت قبلی وی می باشد .

مانند : ” فکر کردی اینجا دانشگاه است ؟ ” ، ” فکر کردی اینجا تریبون ؟! ” ، ” فکر کردی می توانی امنیت ملی را به خطر بیاندازی … ولی امنیت من را نمی توانی به خطر بیاندازی ! ” ، ” امنیتت را به خطر میندازم ” ، ” آقای انواری دوست ماست و به ما سفارش کرده بود که با شما برخورد کنیم ولی ما نکردیم ” …

در پایان امیدوارم مسئولین ذی صلاح با برخورد مناسب با آقای ضیائی و سایر عوامل در این حرکت زشت و غیر انسانی که موجب خدشه دار شدن دستگاه قضایی گشته و خواهد شد اقدام و بدین ترتیب ، شرایط عدم تکرار اینگونه افعال غیر قانونی و غیر انسانی را فراهم آورند .

مسائل متعدد رخ داده در طول حضور اینجانب در زندان چنان پر فراز و نشیب بوده است که خواهان توجه خاص جهت حفظ جان اینجانب می باشم چرا که ابتدایی ترین وظیفه زندان حفظ جان و سلامت زندانی است .

با تشکر از زحمات تمام عدالت پیشگان ، توفیق خدمت صادقانه را برای جناب عالی و سایر همکارانتان در مسیر ایجاد عدالت قضایی و جلوگیری از اقدامات قانون شکنانه و ظلم و اجهاف ضابطان قضایی خواستارم .

مجید توکلی

۲ آذر ۱۳۸۶

رونوشت:

۱-آیت الله سید علی خامنه ای ، رهبر جمهوری اسلامی ( جهت اطلاع )

۲-آیت الله هاشمی شاهرودی ، رئیس قوه قضائیه ( جهت اطلاع و رسیدگی )

۳-آقای دکتر حداد عادل ، رئیس مجلس ( جهت اطلاع )

۴-آقای هاشمی رفسنجانی ، رئیس تشخیص مصلحت نظام ( جهت اطلاع )

۵-رئیس کمیسیون قضایی ( جهت اطلاع )

۶-رئیس کمیسیون اصل ۹۰ ( جهت اطلاع )

۷-رئیس شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

۸-کمیته حقوق بشر اتحادیه اروپا

۹-سازمان عفو بین الملل

۱۰-سازمان دیدبان حقوق بشر

۱۱-کمیته حقوق بشر انجمن اسلامی پلی تکنیک

۱۲-آقای آقایی رئیس کل دادگستری استان تهران

۱۳-کمیسیون حقوق بشر اسلامی قوه قضائیه

۱۴-انجمن حمایت از حقوق زندانیان

۱۵-کانون مدافعین حقوق بشر

پیش از این خانواده این سه دانشجو در رنجنامه ای سرگشاده که خطاب به رئیس قوه قضاییه نوشتند، به شرح برخی از شکنجه های اعمال شده بر دانشجویان پرداختند. جزئیات شکنجه دانشجویان که توسط فعالان حقوق بشر در ایران منتشر شده، به شرح زیر است:

این گزارش شرح وقایعی است که بر سه تن از دانشجویان دانشگاه امیر کبیر، آقایان مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری در پشت درب های بسته بازداشتگاه ۲۰۹ اطلاعات گذشت و نهایتا این افراد را مجبور به پذیرش اتهامات ناروا نمود.

این افراد از تمامی راهکارهای قانونی برای استیفای حقوق انسانی خود و رسانیدن صدای مظلومیت خود به مسئولان ذی ربط استفاده نموده اند. اما متاسفانه عدم توجه مسئولان، این مجموعه را بر آن داشت تا مدعیات این افراد را، که به کمیته به اصطلاح حقیقت یاب قوه قضائیه نیز گفته شده، جهت تنویر افکار عمومی منتشر نماید.

۱- استفاده از چشم بند، به استثنای لحظات حضور در سلول انفرادی، حتی برای رفتن به حمام و دستشویی. در تمام طول بازجویی ها نیز چشم بند روی چشم بود و در حین نوشتن تنها به اندازه یکی دو انگشت اجازه داده می شد چشم بند را بالا کشیده و از زیر چشم بند باید به پاسخ بازجویی ها داده می شد.

۲- نگهداری دانشجویان در سلول چهار-پنج متر مکعبی که نور کافی در آن وجود نداشت. این سلول به دلیل کوچکی، امکان هیچ گونه تحرکی در آن وجود نداشته و فقط با یک لامپ کم نور به صورت شبانه روزی روشنایی اندکی ایجاد می کرد که به علت حضور دراز مدت در سلول موجب کاهش بینایی شده است.

۳- عدم تماس با خانواده و یا هر گونه ارتباط دیگر و ممانعت از اطلاع بازداشت و حضور در بند امنیتی ۲۰۹ تا ۲۵ روز (مجید توکلی).

۴- طرح موارد بی ارتباط به پرونده، ایجاد ترس و هراس، تهدید دیگران، تهدید به اعدام و فضا سازی های مرتبط برای باور پذیری این تهدیدات

۵- آزاد کردن و مشایعت تا بیرون درب ۲۰۹ و بازگرداندن مجدد به سلول انفرادی (احمد قصابان)

۶- قرار دادن فرد بین اعتراف و آزادی دوستان در برابر پایداری و شکنجه ایشان

۷- عدم رسیدگی مناسب پزشکی و یا بی توجهی نسبت به برخی موارد پزشکی از زندانی در مورد اعتصابات نیز چنان بی توجهی صورت گرفت که وضعیت و شرایط بحرانی ایجاد می شد (مجید توکلی) و این در حالی است که در شرایط اعتصاب غذا احتیاج به مراقبت بیشتری وجود دارد.

۸- تلقین اتفاقات ناگوار، بیان تهدیدات مکرر از زبان نگهبانان به توصیه بازجو

۹- حرکت به صورت نشسته بر روی زمین در مسافت های طولانی و یا بالا و پائین رفتن از پله ها (اصطلاحا پا مرغی)

۱۰- بیان تهدیداتی شامل اخراج پدر و برادر از محل کار و یا برادر و خواهر از محل تحصیل با ارائه مدارک جعلی اخراج

۱۱- نگهداشتن به مدت طولانی در اتاق بازجویی، در وضعیت انتظار و اضطراب شدید بدون مراجعه بازجو

۱۲- ایستادن مستمر و طولانی بیش از ۸ ساعت حین بازجویی به ویژه به منظور جلوگیری از خواب و بازجویی های طولانی (مجید توکلی و احسان منصوری)

۱۳- فضا سازی در مورد بروز حوادث ناگوار برای اعضای خانواده و پخش صدای ضربان قلب در طول شب در سلول (احمد قصابان) و ایجاد زوزه های ممتد و ناله های خاص در طول شب

۱۴- انجام تنبیهاتی چون نشستن و برخواستن پی در پی، ایستادن بر روی یک پا و نگهداشتن دست در بالای سر جهت خلاصی از بازجویی های، به اصطلاح، فنی و ضرب و شتم شدید

۱۵- بیان حضور مادر و وابستگان نزدیک و دوستان در زندان و شنیده شدن صدای گریستن یک زن از محلی در اتاق بازجویی به شکلی که ادعای حضور مادر را تائید نماید.

۱۶- انجام بازجویی های خاص و ویژه به نام بازجویی های فنی که در آن چند بازجو به صورت هم زمان (معمولا بیش از سه نفر) با کشیدن، هول دادن، فریاد زدن در گوش، ضربات مشت و لگد و سوالات متعدد و متنوع به آزار و اذیت دانشجویان می پرداختند که این مسئله در نهایت به بیهوشی دانشجو می انجامید. (مجید توکلی)

۱۷- شکنجه دوستان در نزدیکی محل بازجویی به طوری که صدای ضرب و شتم، مانند صدای کوبیده شدن سر دیگر دانشجویان به دیوار، به وضوح شنیده می شد و حتی مواردی معدود حضور در شکنجه یکی از دوستان و پذیرش اتهامات به منظور جلوگیری از ادامه شکنجه (حضور احمد قصابان در صحنه شکنجه مجید توکلی).

۱۸- تهدید و بازداشت اعضای خانواده و دوستان به منظور اخذ اطلاع و ایجاد فشار

۱۹- تحقیر و توهین و گفتن ناسزا به طوری که روال عادی بازجوها بود

۲۰- بیان الفاظ رکیک و توهین های مکرر به ویژه نسبت به پدر و مادر (در مورد مجید توکلی بیشتر بوده است).

۲۱- تهدید به استفاده از ابزار و آلات غیر معمول به منظور شکنجه از جمله شیشه نوشابه و تخم مرغ داغ. یا تهدید به تجاوز چه توسط بازجو ها و چه از طریق قرار دادن در بند های خاص که بازجو عنوان می کرد.

۲۲- ضرب و شتم شدید در هنگام بازداشت و شدیدترین برخوردهای ممکن در حین انتقال به زندان (احسان منصوری)

۲۳- ضرب و شتم شدید، ضربات سیلی به صورت و پشت گردن و فرق سر به تعداد زیاد طوری که آثار کبودی تا مدت ها به وضوح روی بدن دانشجویان مشهود بود. همچنین ضربات مشت بر فرق سر، پیشانی و بازوها. لگد به پاها، سینه و شکم به طوری که گاه در حین بازجویی این دانشجویان از حال رفته و بر زمین می افتادند. پرتاب کردن زندانی و کوبیدن سر به دیوار.

۲۴- گرفتن مو و بلند کردن از روی زمین، زدن مشت و سیلی های متوالی به صورت، پرتاب کردن به روی زمین و تکرار مجدد این کار (مجید توکلی)

۲۵- ایستادن بر روی انگشتان دست و پا و یا قرار دادن زانو بر روی کمر و فشار شدید بر روی دانشجویان زندانی و همچنین قرار دادن خودکار در بین انگشتان دست و فشار به دست. فشار بر دست دانشجویان به وسیله کفش های آلوده بازجوها و زخم کردن انگشتان ایشان گاه موجب بروز عفونت شدید در انگشت می شد (عفونت انگشت دست: احمد قصابان)

۲۶- قرار دادن پا بر روی سر و صورت پس از این که به واسطه شدت ضربات دانشجویان بر روی زمین افتاده بودند. گاه در حین این عمل رفتارهای بسیار زننده ای نیز صورت می گرفت. مثلا کثیفی ته کفش روی صورت دانشجویان کشیده می شد به حدی که ادامه بازجویی ممکن نبود و برای تمیز کردن سر و صورت دانشجویان به دستشویی انتقال داده می شدند تا سر و صورت آن ها شسته شود. (مجید توکلی)

۲۷- بیدار کردن ناگهانی دانشجویان از خواب، دواندن ایشان همراه با ضرب و شتم شدید که گاه منجر به بروز رعشه های ممتد و طولانی، لرزش و لکنت زبان در دانشجویان می گردید که تیم بازجویی با خواباندن و خوراندن آب، چای، شکلات و عسل سعی می کردند از حاد شدن این وضعیت جلوگیری کنند (مجید توکلی)

۲۸- در طول بازجویی گاه شدت ضربات و ضرب و شتم به حدی می رسید که به طور مکرر فرد از حال رفته و با آب قند، ماساژ شانه ها و… به هوش می آمد و این امر گاه در طول یک بازجویی چند بار تکرار می شد.

۲۹- بازجویی های طولانی و ممانعت از خوابیدن که گاه این بازجویی های طولانی و بدون وقفه به ۳۶ ساعت (مجید توکلی) و حتی به ۴۸ ساعت (احسان منصوری) نیز می رسید. در حالی که بازجویی ها ۱۲ تا ۱۴ ساعت بیشتر طول نمی کشید.

۳۰- بی توجهی به زخم های ایجاد شده موجب عفونت میشد که در این موارد توسط بهداری جراحی صورت می گرفت (احمد قصابان). بی توجهی نسبت به آسیب دیدگی های مفاصل و عضلات که در اثر نشستن و ایستادن طولانی مدت حین بازجویی ایجاد شده بود. با این وجود تیم بازجویی فرد را مجبور به نشستن و یا ایستادن طولانی مدت می کردند (مجید توکلی). 

۳۱- پس از ضرب و شتم های صورت گرفته، همواره حداقل یک تا ۴ ساعت دانشجویان را در اتاق بازجویی نگه می داشتند تا آثار مشهود شکنجه از بین برود. در مقابل خونریزی های دهان و لب نیز سریعا دهان شستشو داده می شد (مجید توکلی). 

۳۲- استفاده از صندلی برای ایجاد ضربات شدید به دانشجو (مجید توکلی) 

۳۳- فشار دادن اشیاء نوک تیز، مانند کلید، به بدن، به ویژه سر. 

۳۴- استفاده از شلاق (احمد قصابان) برای ضرب و شتم و تهدید به اخذ حکم تعزیر (شلاق) از قاضی

۳۵- نبود شرایط مناسب بهداشتی از جمله کثیف بودن موکت کف اتاق و عدم وجود آب شرب و اجبار در استفاده از آب لوله کشی ۲۰۹ که آب چاه می باشد.

۳۶- قطع تلفن و ملاقات با خانواده توسط بازجو و به منظور اعمال فشار بر دانشجویان (پس از دو ماه از بازداشت اجازه تماس و ملاقات صادر شد) 

۳۷- انتقال مجدد به سلول انفرادی پس از انتقال به سوئیت جهت فشار و اخذ مطالب جدید