ا کنون بارها از خود پرسیده ام که چرا اقدامات دانشجویان فرانسوی-اعم از سیاسی و اجتماعی- اقدام علیه امنیت ملی فرانسه محسوب نمی گردد؟ در شورشهای دانشجویی اواخر دوره ی ریاست جمهوری “ژاک شیراک “، دانشجویان فرانسوی که برای حمایت از کارگرانی که با تصویب قانون جدید کار، در مقابل کار فرمایان برای دفاع از حقوق خود، خلع سلاح می شدند، خط راه آهن ارتباطات فرانسه و آلمان را مسدود نمودند. نتیجه اینکه الغاء قانون پیشنهادی از سوی رئیس جمهور به شکل رسمی اعلام گردید و البته با هیچ یک از دانشجویان هیچ بر خوردی صورت نگرفت. پر واضح است که اقدامات مشابه در ایران منجر به فجایعی خواهد گردید.

خبرنامه امیرکبیر: دولت مهرورز احمدی نژاد سال جدید را همراه با نوآوری در سرکوب گسترده دانشجویان، زنان، کارگران، معلمان و فعالان مدنی آغاز کرده است.

در حالی که چند روزی از پایان تعطیلات نوروز نگذشته بود، احضار ۳۰ دانشجو دانشگاه شیراز به کمیته انضباطی از آغاز سرکوب دانشجویان این دانشگاه خبر داد. پس از آن صدور حکم دو سال حبس تعلیقی برای آرمان صداقتی، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی امیرکبیر، و شش ماه حبس برای حسین یوسفی و غفور حبیب پور دو دانشجوی رشته حقوق دانشگاه تبریز و احضار پدرام رفعتی، عضو انجمن اسلامی امیرکبیر، و آرش خاندل، عضو انجمن اسلامی دانشگاه لرستان، به دادگاه انقلاب و بازگشایی پرونده های مربوط به بسیاری دیگر از دانشجویان عزم دولت برای سرکوب گسترده دانشجویان را تایید کرد. همچنین گزارش شده است تعدادی از دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر و علامه طباطبایی نیز به دادگاه انقلاب احضار شده اند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر، بازداشت اردشیر کریمی خیاوی، مهدی کیانی و آیدین قره باغی، ۳ دانشجو در اردبیل، صدور حکم محرومیت از تحصیل برای ۱۳ دانشجو دانشگاه علامه و احضار ۱۲ دانشجوی دانشگاه آزاد شهر ری به کمیته انضباطی در حالی صورت میگیرد که هنوز اولین ماه سال جدید به پایان نرسیده است. در این میان گزارش دیده بان حقوق بشر مبنی بر شکنجه دانشجویان زندانی باز هم ابعادی دیگر از مهرورزی های دولت احمدی نژاد را آشکار ساخت.

زنان نیز در سال جدید با احضار، بازداشت و سرکوب مواجه شده اند. خدیجه مقدم از فعالان حقوق زنان، سه شنبه هفته گذشته در منزل مسکونی اش دستگیر و با قرار وثیقة یک میلیارد ریالی روانه بازداشتگاه وزرا شد. پیش از آن نیز در روز شنبه، ۱۷ فروردین، پروین اردلان، فعال حقوق زنان و عضو کمپین یک میلیون امضا، به شعبه یک دادیاری ویژه امنیت احضار شده بود.

همچنین اخراج و سرکوب کارگران و متقابلا اعتراض های کارگران به مشکلات موجود تقریبا در تمامی روزهای ۲ هفته گذشته پس از تعطیلات نوروزی در جریان بوده است. اعتراضات گسترده و دامنه دار کارگران نیشکر هفت تپه که از هفته پیش آغاز شده است، همچنان ادامه دارد. کارگران کارخانجات و شرکت هایی نظیر، شرکت ایران صدرا، سد سیاه زخ، پارس واشر، دروس ایران و … نیز طی روزهای گذشته در قبال اخراج خود و وضعیت نامناسب معیشتی اعتراضاتی را برگزار کردند. روز گذشته نیز کارگران لاستیک البرز در اعتراض به پرداخت نشدن مطالبات خود، با آتش زدن لاستیک جاده تهران - اسلامشهر را مسدود کردند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر، احضار سعید ترابیان، محمد ابراهیم نوروزی گوهری، عباس نژند کودکی و داوود رضوی، ۴ نفر از اعضای هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد و احضار دسته جمعی معلمینی که در دادگاه انقلاب پرونده داشته اند نیز نشان از بازگشایی پرونده ها جهت اعمال فشار به کارگران و معلمان دارد 

همچنین طی این مدت حداقل ۳ روزنامه نگار، اسماعیل جعفری، سید ظهور نبوی چاشمی و رحیم غلامی بازداشت و مجوز انتشار ۴ نشریه لغو شده است. هادی قابل، دبیر و عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت، بهرام آبتین، فعال میراث های فرهنگی، و بهروز علیزاده و وداود سعادتی، دو فعال سیاسی در اردبیل، نیز از افرادی هستند که طی روزهای گذشته بازداشت شده اند. عمادالدین باقی، روزنامه نگار، فعال حقوق بشر و دبیر انجمن دفاع از حقوق زندانیان نیز به زندان احضار شده است.

نوروز نه آن جلوه ی پر شر و شور لاهوتی بیکران، که اشک مادرانی است که در انتظار کشنده ی آزادی فرزند، چرخش ماهی را در خاک و خل روبروی «اوین» در میان « تمام نفرت و نفرین این ایام غارت»، به نظاره نشسته اند که احمدشان، احسانشان، مجیدشان، بهروزشان ….را در بغل ندارند. و بغض فروخورده ی پدران سوگوار و ماتم زده ایست که بجای نوشخند، از یادآوری تصویر وهمناک و هراس انگیز فرزند در سیاهچال، نیشخندی تلخ به لب دارند. فرزندی که به هنگام خردسالی، با عمو نوروز قهقهه می زد، سمنو می دزدید و کوزه می شکست. فرزندی که امروز تنها نشانه ی حضورش، تلفن های بی نظم و بی ترتیب و عکسی سیاه و سفید بر هفت سین عزاست.

سردارزارعی مردی که خشونت او هنگام اجرای طرح مبارزه با اراذل اجتماعی صدای خیلی ها را درآورده بود، ‏به نوشته برخی سایت های خبری- دریک خانه فساد ودرمیان شش زن دستگیرشده است وهم اکنون مقامات قضایی ‏تلاش می کنند بی سروصدا به پرونده او رسیدگی کنند.‏
ظاهرا این پرونده را آیت الله شاهرودی به صورت مستقیم دنبال می کند تا اعمال نفوذ افراد قدرتمند پرونده را ‏ازمسیر عادی خود خارج نکند و درثانی بیت رهبری نیز درجریان پیگیری پرونده است وندا آمده که به پرونده هم ‏‎”‎‏”ی سروصدا” و هم “بعد از انتخابات رسیدگی” شود. این اولین بار نیست که یکی از مقامات عالی رتبه نظامی یا ‏کشوری مرتکب خلاف می شود. اما پرده پوشی ومخفی کاری مقامات قضایی در مسیر چنین پرونده هایی سنتی ‏دیرینه است. با این وجود اگر این پنهان کاری ده سال پیش درجهت کاهش تبعات منفی وتخریب چهره نیروی ‏انتظامی، مقامات عالی رتبه کشور ودرنهایت نظام جمهوری اسلامی اقدامی بود که ممکن بود جواب بدهد، با توجه ‏به گسترش ابزارهای ارتباط جمعی امروز عملا عکس خود می کند. چنانکه این روزها جایی نیست که جزییات ‏آنچه مقامات تلاش می کنند پنهان نمایند را در وب سایت های خبری و وب لاگ ها منتشر نکند

چه فرقی می‌کند که ابراهیم در اثر شکنجه‌های جسمی جانش را از دست داده باشد یا به علت فشارهای روحی ناشی از بازداشت مجبور به خودکشی شده باشد. بنا بر قوانین همین کشور مسئولیت جان زندانی در زمان بازداشت بر عهده ضابطین دادگستری‌ست که البته در این مورد از آن‌جا که مأموران اطلاعاتی جزو ضابطین دادگستری نیستند لابد تعهدی به اجرای‌ این قانون نیز ندارند و به خود این اجازه را می‌دهند که تا سر حد مرگ کسی را شکنجه کنند یا فضایی را برای او به وجود آورند که مجبور به خودکشی شود و آن‌گونه که می‌بینیم در برابر هیچ قانون و نهادی نیز پاسخ‌گو نباشند

بی تردید مسیر دموکراسی و حقوق بشر مسیری پر هزینه و طولانی است، اما نه الزاماً از نظر زمان. به گواه ‏گذشته این مسیر نه از راه فرآیند اصلاحات تدریجی و درون حکومتی و شرکت در انتخابات می گذرد و نه از راه ‏تحریم منفعلانه و به شیوه معمول گذشته‌ای که تاکنون ادامه داشته و نه از طریق خشونت. در این میان، شکل‌گیری ‏حرکت تحریم به معنای واقعی کلمه می تواند نقطه عطفی در مسیر مبارزه برای تحقق دموکراسی و حقوق بشر ‏باشد. گذشته چراغ راه آینده است.‏

نمی دانم تو می دانی بعد از ملاقات با تو.صدایی در گوشم طنین انداخت كه بعد از این با تو خواهم بود . بهش گفتم توكیستی؟ گفت :غم! فكر كردم غم آهی بود که وقتی تورا بعد از انفرادی دیدم از سینه ات بیرون آمد.

وقتی نگاه  در نگاهم انداختی مانند این بود که دوباره متولد شدی لرزشی که در بدنت بود را وقتی در آغوشت گرفتم حس کردم و می دانم که چه قدر دوست داشتی که مادر را به بینی در حالی که ما موری درشت هیکل مارا  به سوی یکی از نیمکتها هدایت می کرد ، متوجه شدم که با چه سختی تلاش می کنی تا درد پایت را از من مخفی کنی و وقتی که روی آن نیمکت نشستیم دستی به روی پایت کشیدی و وقتی از تو پرسیدم  مجید چیزی شده با نگاهی که گویا ی ترسی در آن بود گفتی نه نه ..  و بعد شنیدم که همان روز در اتاق انتظار از تو ودوستانت  پذیرای شده بود. وقتی خواستم از آنچه بسرت آمده به پرسم گفتی مادر خوب است  گفتم خوب است گفتی به مادر به گو این قدر گریه نکند من کاری نکرده ام خدا با ما است وبه زودی به خانه می آیم . اینها دیگر کاری با ما ندارند و ما  در بند عمومی هستیم و قرار است با قرار وثیقه آزاد شویم  ، من که تا آن لحظه سکوت کرده بودم وبه صحبتهای که با آرامشی انجام می دادی گوش فرا می دادم ، یکباره نگاهت را به طرف صدای که از کنار من آمد چرخاندی وگفتی این مقداد است سلامی کردیم ماموران به او گفتند به جای دیگری به رود وقتی که چشمانم مقداد را دنبال می کرد نگاهم به دیگر دانشجوها افتاد که  مادرشان کنارشان بود راستش همگی در حال گریه بودند چقدر همه بچه ها شکسته بودند . اینجا بود که فهمیدم چرا مجید اول از مادر پرسید .

با کمی وقفه به سر صحبتهای خودمان رفتیم در حین صحبت متوجه شکستگی سرش شدم گفتم مجید سرت شکسته گفت خورده به دیوار ، بعد از من پرسید بابا چطوره هنوز کمرش درد می کنه وگفت معذرت می خوام آن شب می خواست براتون توضیح به دم (یک شب قبل از بازداشت با مجید تماس گرفتیم گفت باید برم دادگاه چیزی نیست فردا براتون می گم) ولی بازداشت شدیم وتا حالا بعد مختصری برام گفت که چه شد وتا حالا چه گذشت وچه از ما خواستند و.......... البته از آنجای که من تنها در تهران بودم وقت زیادتری نسبت به بقیه خانواده ها داشتم تا با مجید صحبت کنم ( شب قبل یعنی شب یکشنبه ساعت تقریبا 9:15 مجید تماس می گیره ومی گه فردا ملاقات دارم که البته بازم خواست خدا بود که من تهران بودم وگرنه اون شب حرکت کردن برای تهران غیره ممکن بود ) من از اوضاع بیرون براش توضیح دادم  وکارهای که تا آن زمان انجام داده بودیم ، در همین زمان ماموری گفت وقت تمامه مجید بازم از مادر پرسید گفت به مادر بگو یه غذای حسابی  درست کنه هفته دیگه شنبه میام خونه . بلند شدیم وتا جلوی در که زندانیان را از آن واراد وخارج می شدند همراهی کردم احسان و احمد هم جلوی در بودن سلام کردیم برای لحظه ای جلوی در ایستادیم و خانواده ها با همه بچه احوال پرسی کردن چه فضای بود در همین لحظه یکی از نگهبانها  رو به خوانواده ها کرد و گفت اینجا ما حسابی به بچه ها میرسیم حتی بهتر از خونه تو دل خودم گفتم از سر و صورت کبودیهای صورت بچه ها معلومه و ما را به بیرون هدایت کردند.

حالا که ماه ها گذشته راز آن صدا را می دانم .اما نمی دانم كه می دانی دلیل گریه های مادر را؟ نمی دانم كه حس کردی غم همیشگی چهره پدر را ؟ نمی دانم که می دانی سکوت نبود حضورت را ؟ نمی دانم می دانی دلیل دلبستیگیم را ؟ نمی دانم که می دانی در تقویم مملکت ما نامی به نام شنبه نیست

نمی دانم تهران از یخ زدگی خارج شده است یا که نه تا چندی پیش به علت سرمای شدید وبارش برف آقایان به خاطر اینکه در سوخت صرفه جوی کنن تهران را تعطیل کردن خوب درسته که همیشه پیش گیری بهتر از درمان است ولی بازهم قبول اما این هفته دیگر چه مشکلی پیش آمد که هیچکس نبود جواب خانواده ها را به دهد ودلیل در زندان ماندن بچه های آنها را بگوید وچرا به هرکجا که رفتند همه از دیدار کردن با آنها خوداری می کردند و پاسخ تماس های آنها را نمی دادند؛ براستی چه شده است .

شاید هم غفلت از خودمان بود چرا که ما فراموش کردیم که در جنگ میان قدرت فقط یک نفر می تواند پیروز باشد .شاید در بعضی از مواقع ضعیفان پیروز شوند ، ولی این یک حقیقت تلخ است که همیشه کسی که خواست حق را بگوید ویا از واقعیت ها سخن به گوید باید تحمل شکنجه ، توهین ، اتهامات ناروا ، زندان دوری از خانواده و............ را به جان به خرد تا که بداند نباید سخن گفت ، نباید دید ، نباید نوشت ، نباید بشنود و.......

شاید با خود می گوید که رئیس جمهور گفته اند البته که آقای احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا سخنرانی

می کردند چیزهای و رویا های برای نسلهای آینده را بیان کردند اما از رویا تا واقعیت فاصله بسیار است .

حال اگر این موضوع را هم کنار بگزاریم در زمان این سخنرانی دانشجویان در بند بودند پس شامل آنها

 نمی شد .

 با یک کمی تفکر می توان متوجه شد که مشکل از خودمان است ووقتی با یک خبر یادمان رفت که هنوز عزیزانمان دربند هستند وشاید تا به عمل به رسد دوره ریاست جمهوری ببخشید منظورم این بود که کمی طول می کشد .

البته موانع دیگری هم هست ، اکنون که حکم تبرئه صادر شد چکنند دوستانی که دانشجویان را این همه مورد محبت خود قرار دادند آقای ............. چه کسی را می تواند بیابد که کمی با او تمرین ( به قول ما بوکس ) کند درست است که چند وقتی است ،  ورودیهای دانشگاه اوین بر روی دانشجویان باز شده است وتعداد زیادی در حال ورود به آن هستند اما تعداد دوستان ورزشکار هم زیاد است  و از زمین تمرین تا رخکن هم فاصله ها بسیار است. چه بسا از این بین کسانی باشند که قبل از اینکه به زمین به رسند بازی را برای همیشه ترک کنند.

و اما در این بین آقایانی هم بودند که قبل از اینکه حکمی در خصوص اینکه به طور کلی آیا نشریات را این دانشجویان دربند تهیه وتوزیع کرده اند اعلام شود کمی عجولانه قضاوت کردند و نام  ازمجید ، احسان و احمد به عنوان مجرم آوردند و حال باید گفت که اینان چگونه می توانند در چشمان دانشجویان و خانواده هایشان نگاه کنن در حالی که جزء شرمساری و پشیمانی نسبت به رفتار خود چیزی برای گفتن ندارند .

شاید هم از ترس اینکه نکند دانشجویان آقایان را نبخشید احساس گناه می کنند . گفتم شاید .

این روزها از گوشه و کنار شایعه های به گوش می رسد بعضی ها می گویند آقایان با فشار به قوقضاییه در سدد شکستن رای هستند . بعضی ها هم می گویند آقا یان لطفشان زیاد شده وقصد دارند تا که با تشکیل زودتر دادگاه تجدید نظر همه چیز را ختم به خیر کنند وبه این روش از مراجعه دوباره دانشجویان به دادگاه جلوگیری کنند.

اما این روزها کسی نمی گوید که در زندان ماندن چند دانشجو با اینکه حکم آزادی آنها صادرشده وهمچنان در بند هستند خود نشانه بارزی از شکنجه است وکسی هم نیست که به فریاد دانشجویان وخانواده های آنها به رسد. واین سکوت

  وقتی سخن از جامعه مدنی به میان می آید نه به جامعه داشتن باور دارم و نه به آن مدنیتی که در بوق و کرنا ما را به دوم خرداد کشاند و ایران را برای همه ایرانیان خواست . وقتی روزهای دوم خرداد برای چسباندن صورت سید اصلاحات بر در و دیوار شهر با شاکیان شکوه گر ومدعیان سلطه گر در می افتادیم ، وقتی کوچه های سالهای ۷۶ تا ۸۴ پشت اش را خالی نکردیم و هر بار به این فکر کردیم که شاید اتفاقی بیفتد . که شاید سید همیشه مبتسم و متین ما را ناگهان خشمی درگیرد و از بیدادی که بر جوان های کوی دانشگاه رفته است فریاد خواهد زد ، که از صورت زل زده در دوربین احمد باطبی شرمنده خواهد شد ، که به دست بوسی خانواده عزت ابراهیم نژاد خواهد رفت ، که از یادش نمی رود اکبر محمدی در سالهای ریاست جمهوری او به زندان افتاد و به بهای مبارزه برای جامعه ای که قرار بود مدنی باشد کنج زندان جان داد . اما این خشم همیشه فروخورده شد و چشمان احمد باطبی ها و عزت ابراهیم نژادها در قاب عکس خشکید و او شیشه را نشکست.

اما انگار عدالتی که قرار بود به بهانه کرامت انسانی به بار بنشیند همیشه در محاق تبعیض جان داد و سید مبتسم را که آمده بود چون شمع بایستد و بسوزد را اشکی در نگرفت. عدالت همان واژه ای بود که همیشه دست به دست چرخید و هیچ وقت بر کرسی خود ننشست. روزی سید آن را به قبای خود گره زد و روزی مرد مهرورز دشمن ستیز آن را به شانه اش نصب کرد و هر جا نشست و از هر چه گفت عدالت را هم یدک کشید .

حامیان و حافظان هر دو آرمان هم بسیار از عدالت گفتند و نوشتند و بر هر صحیفه و هر دروازه ای از حقوق بشر طرح زدند و از اجرای قانون اساسی طومار نوشتند اما وا اسفا که پای غیر که در میان افتاد چشم بستند و واژه عظیم عدالت را عقیم گذاشتند.

عدالتی که از آن می گفتند وقتی پای دیگری به میان آمد دیگر در لباس فخیم سخن به میدان نیامد. دیگر سید اصلاحات وقتی پای یک غیر مشارکتی ، غیر خط امامی به میان آمد به سخن بر نخاست و دیگر هیچ ستونی از ستون های روزنامه های آنان که روزگاری از مدارا نوشتند و جامعه مدنی را نقش زدند از دانشجویان دربند که هر روز شمارشان افزون می گردد ننوشتند . دیگر کسی نپرسید این ها به کدام جرم سی روز و چهل روز باید سلول های سرد را میهمان باشند و مادران و پدرانشان از اضطراب نبودشان و بی خبری از وجودشان شب را به روز برسانند؟ دیگر شیخ بردبار نپرسید کدام سکوت می تواند توجیه گر این همه دوگانگی باشد ؟ دیگر هیچ سردبیر روزنامه ای به خود زحمت نداد خطی از عدالت بنویسد و از حقوق انسانی یاد کند . دیگر هیچ اصلاح طلب منتظر برای رسیدن روز انتخابات به خود زحمت نداد در پرانتزهای ساختگی موجود در متن اصلی اعلامیه اش از عدالت بگوید و دیگر انگار واقعا جامعه مدنی زیر خروارها شعار مدفون شد 

اما به حرمت واژه انسان ، به حرمت کلمه ، به نام عدالت و به خاطر هر آنچه حق است و انسانی است می نویسم اگر چه باور جماعتی که در زندان اند ، دانشجویان و فعالین سیاسی که این روزها به سلول های انفرادی عادت می کنند با مرا م ما یکسان نیست ، اگر چه شاید دغدغه ایشان به چشم ما حقیر بیاید ، اگر چه بر این باور باشیم که اصلا کار سیاسی کردن در این فضا و در این ایام بی خردی است اما باید به نام انسان از کسانی که در بندند حمایت کنیم و مرزبندی های مذهبی ، سیاسی و ایدتولوژیک را کنار بگذاریم و تنها و تنها به حق شهروندی فکر کنیم .

سید همیشه خندان ما از رد صلاحیت نگران است و روشنفکری امروز ایران از به بند کشیده شدن انسان. تاریخ شاید به حال ما گریه کند وقتی ببیند زنان و مردان بسیاری در سیاهچال های ظلم و جور روز شماری کردند تا آفتاب را ببینند و ما یادمان رفت که روزی آمده بودیم تا ایران برای همه ایرانیان باشد.

پروانه وحیدمنش 

فرارسیدن ایام  تاسوعا،عاشورای حسینی و پیروزی خون بر شمشیر را تسلیت عرض می کنیم.

این سئوالی است که این روزه ها خیلی ها میپرسند اما به راستی چرا؟

اما صحبت ها ونظرات خانواده ها

برای اینکه خواصت های فرای عدالت در پرونده حاکم شده وکسانی که این پروژه را آغاز کردند هدفشان سرکوب دانشجویان بود . نشان آن هم تعداد باز داشت شدگان از اردیبهشت ماه سال جاری تا کنون است. در حال حاضر هم جنگی که میان قوه قضایئه و اطلاعات (دولت) به عنوان ارگانی که این پروژه را دنبال می کرد بالا گرفته وچند دانشجوی بی گناه و خانواده های آنان قربانی این جنگ قدرت شده اند.

البته باید گفت برای کسانی که در طول این چند ماه دانشجویان راشکنجه کردند تا آنان را وادار کنند تا به کار نکرده اقرار کنند بسیار گران تمام شد . فراموش نکنیم که این مسئله تا به آنجا پیش رفت که علی رغم دستور ریاست قوه قضایئه که قرار بود دانشجویان با قرار وثیقه آزاد شوند را با برنامه های عجیب غریبی که شروع کردند .(که در زندان اوین چیزی به نام سلول و بند نمی باشد اینجا بهترین جای دنیا است و....) در زیر حرفها به خاک سپردند . البته نباید از یاد برد پس از اتفاقاتی که به سر دانشجویان امیر کبیر آمد واطلاع رسانی که در این مورد صورت گرفت ( که حتی بعضی از آقایان را هم به خشم آورد ودر یکی از دیدار های که با خانواده ها داشته اند گفته بود که در این مدت که از انقلاب می گذرد کسی جرئت نکرده بود در مورد زندان واتفاقات آن حرفی به زند ) وبازدید آقای آوایی از این بند مخوف که تا به آن زمان اجازه بازدید حتی به نمایندگان مجلس هم داده نشده بود تغییر تحولات بسیاری را به خود دید؛ بندی که هرکس به آن وارد می شد بعد از گذشت مدتی حاضر بود به هر چیزی که به او دیکته می شد اعتراف نمایید ویا حتی در مقابل دوربین تلویزیونی آن را رو خوانی کند.

اما مسئله مهمی که این روزها همگان فراموش کرده اند.وبسیار هم مهم می باشد احکام دادگاه انقلاب می باشد که بر این مبنا صادر گردید که دانشجویان نشریات را چاپ کرده اند . که با توجه به رای دادگاه عمومی وتبرئه این عزیزان از چاپ نشریات  اتهامات وارده در خصوص توهین به رهبری ، اقدام علیه امنیت ملی و غیره  که در نشریات نوشته شده بود مبرا می باشند وبر این مبنا نمی توان حکمی را صادر کرد زیرا که چنین نشریه ای وجود نداشته است.

در مورد حکم 4 ماه حبس هم دانشجویان با صحبتهای که با خانواده  خود داشته اند اعلام کرده اند که در زمان بازجوی های که انجام شد وچه در زمان دادگاه چنین مورد اتهامی در پرونده نبوده و ما نیز هیچ وقت نگفته بودیم که این نشریات را گروه خواصی منتشر کرده بلکه حرف ما حتی قبل از بازداشت شدن این بود که نشریات جعلی می باشد .

در پایان خانواده دانشجویان  احمد قصابان،احسان منصوری و مجید توکلی  این حق را برای خود محفوظ

می دانند که از تمام کسانی که تا به کنون در راه  آزادی عزیزانمان کوتاهی کرده اند اقامه دعوا کنیم.

و خداوندگار مهر، چه هدیه ای بهتر از این، می توانست پیشکش کاوه های شجاع دل سرزمین ما کند. چه هدیه ای از این بهتر که چشم منتظر مادر، بر حلقه آهنین در دوخته نخواهد ماند. احسان به خانه باز می گردد. مجید به خانه باز می گردد. احمد به خانه باز می گردد. لبخند را نیز با خود به خانه هایی خواهند برد که از بدخواهی اهرمن، روزگاری سرای سکوت و غم بود. شب یلدا، طولانی ترین شب این سال که به پایان برسد، لحظه دیدار نزدیک و نزدیک تر می شود و بار دیگر، با چشمان خویش می بینیم سحر آزادی را بعد از آن شب سرد و تیره و طولانی. خدای مادران خیلی بزرگ تر از خدای ستمگران و خدای مزدوران است و همین خدای بزرگ بود که در شب یلدا و در عیدی از اعیاد دین، هدیه صبر را به مادران این سه آذر اهورایی، مادران زیباترین فرزندان آفتاب و باد، داد تا که باور کنیم ” ان الله مع الصابرین “.

اکنون تنها احسان و احمد و مجید، پیروز نیستند. پیروز تمامی یارانشانند در دانشگاه پلی تکنیک، که “فریاد زدن” را فراموش نکردند، که یاس را از دریچه خانه به بیرون راندند. پیروز، دانشجویان دانشگاه های تهران که پا به پای یاران دبستانی، خواندند ” چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی ” و تمامی دانشجویان شجاع و آزاده این دیارند که در روزگاری که هوا اینگونه ناجوانمردی می کند و نفس اینگونه دیوار می گردد، خواندند ” قسم به فریاد آخر، به اشک لرزان مادر ” . ما همه پیروزیم. چرا که دستانمان از یکدیگر جدا نشد، چرا که فریادمان در گلو خفه نشد. ایستادیم، اگرچه قامتمان شکسته بود. با چشمانی باز، که شاید از فرط اشک به سرخی می زد، دور دستها را نگاه کردیم و گفتیم ” فردا روز دیگریست “. امروزی که از راه می رسد، فردای دیگردیروز تلخ ماست و البته هنوز فرداهای بزرگتری در راهند. ادامه راه را اما با افتخار، در کنار دلاورانمان خواهیم پیمود. قسم خورده، گذشته از امروزمان، به سوی آینده، راهی دراز در پیش داریم، اما اینک با قلبی امیدوار و محکم، دوردستهای نگاهمان به خورشید گره خواهد خورد.

در آستانه تشکیل سومین جلسه دادگاه عمومی سه دانشجوی زندانی دانشگاه امیرکبیر که پس از صدور حکم زندان ‏از سوی دادگاه انقلاب برای آنها، قرار است به دیگر اتهام منتسب به آنها مبنی بر “توهین به مقدسات” رسیدگی ‏کند، ابتدا دو تن از این دانشجویان و یک دانشجوی دیگر در زندان مورد ضرب و شتم قرار گرفته و سپس به وکیل ‏سه دانشجوی امیرکبیر اعلام شد که موکلان او ممنوع الملاقات هستند. این در حالی است که گزارش‌های دیگر ‏حاکی از خودداری مسئولان زندان از انتقال دانشجویان به بهداری، برای ثبت نشدن آثار ضرب و شتم در پرونده ‏پزشکی ایشان است.‏

انتشار خبر ممنوع الملاقات بودن دانشجویان، علاوه بر ایجاد نگرانی نسبت به سلامتی ایشان، برگزاری جلسه ‏بعدی دادگاه سه دانشجو را نیز در ابهام فرو برده است. پیش از این و در واقع پس از برگزاری دومین جلسه دادگاه ‏در ۲۷ آبان، زمان برگزاری سومین جلسه، روز سه شنبه ۶ آذر ماه تعیین و اعلام شده بود. اما اکنون این احتمال ‏وجود دارد که مسئولان زندان برای فاش نشدن موضوع ضرب و شتم دانشجویان، به بهانه‌ای از انتقال آنها به ‏مجتمع قضایی قدوسی برای حضور در دادگاه روز سه شنبه جلوگیری کنند؛ هرچند دادگاه به صورت غیر علنی ‏برگزار می‌شود و تنها در زمان ورود و خروج امکان ملاقات دانشجویان با خانواده و دوستان وجود دارد.‏

با این حال در زمان انتقال دانشجویان به محل برگزاری دادگاه (مجتمع قضایی قدوسی) برای حضور در جلسات ‏قبلی، ماموران با شیوه‌های عجیبی همچون کشیدن پرده وسیله نقلیه حامل دانشجویان و ترفندهای دیگر، مانع از ‏ملاات دانشجویان زندانی با خانواده‌های خود در زمان‌های قبل و بعد از دادگاه شده‌اند. از این رو، این احتمال ‏تقویت می‌شود که جلسه بعدی دادگاه تشکیل نشود و یا در صورت تشکیل و حضور دانشجویان در آن، شکایت آنان ‏از مسئولان زندان به علت ضرب و شتم، سناریوی اصلی دادگاه را تحت الشعاع قرار دهد.‏

‎‎ممنوع الملاقات و محروم از بهداری، پس از ضرب و شتم‎‎

گزارش “خبرنامه امیرکبیر” حاکی است روز گذشته محمدعلی دادخواه، وکیل دانشجویان که به دنبال اطلاع از ‏موضوع ضرب و شتم شدید دانشجویان زندانی دانشگاه امیرکبیر در زندان اوین، برای دیدار و دریافت شکایت‌نامه ‏آنها از مسئولان اندرزگاه ۸ اوین (محل نگهداری سه دانشجوی زندانی) به محل زندان اوین رفته بود، با ممانعت ‏مسئولان زندان روبرو شد که مدعی بودند قاضی پرونده دوم دانشجویان به آنها گفته است که آنها از امروز (شنبه) ‏ممنوع الملاقات هستند.‏

این در حالی است که بنا به همین گزارش، وکیل سه دانشجوی زندانی، دستور یکی از مقامات عالی‌رتبه قضایی را ‏نیز به همراه داشت که به مسئولان زندان اوین دستور داده بود در اسرع وقت امکان ملاقات مجید توکلی، احمد ‏قصابان و احسان منصوری را با وکیل خود فراهم کنند.‏

سه دانشجوی زندانی در حالی ممنوع الملاقات شده‌اند که گزارش دیگری هم پیش از این، از خودداری مسئولان ‏زندان از انتقال مضروبان خود به بهداری خبر داده بود. این گزارش که “بزرگ نیا و ضیائی، رئیس و معاون ‏اندرزگاه ۸ زندان اوین” را عامل ضرب و شتم مجید توکلی و احمد قصابان معرفی کرده است، در توصیف ‏وضعیت جسمی دانشجویان زندانی مضروب می‌نویسد: “آثار ضرب و جرح و کبودی بر بدن دانشجویان پس از ‏گذشت چند روز از این حادثه همچنان مشهود است و مجید توکلی همچنان قادر نیست به راحتی صحبت کند یا غذا ‏بخورد” و نیز می‌افزاید: “مسئولین زندان اوین از انتقال این دانشجویان به بهداری زندان خودداری می کنند و ‏خانواده های این دانشجویان نگران حال فرزندان خود هستند.”‏

خانواده‌های این دو دانشجو که هر دو در تماس تلفنی از ضرب و شتم خود خبر داده‌اند و نیز علی عزیزی، دیگر ‏دانشجوی بازداشتی دانشگاه امیرکبیر و عضو دفتر تحکیم، که او نیز در روزهای اخیر در زندان مورد ضرب و ‏شتم قرار گرفته است، به شدت نگران سلامتی فرزندان خود هستند؛ چرا که مسئولان زندان حتی در زمان ‏بازجویی‌های تحت فشار و شکنجه این دانشجویان در بند امنیتی ۲۰۹ نیز مدام آنها را مجبور می‌کردند که با ‏خانواده‌های خود تماس بگیرند و از سلامتی خود خبر بدهند!‏

‎‎از ضرب و شتم و شکنجه تا اعتراف به توهین به مقدسات!‏‎ ‎

گزارش‌های منتشر شده، بهانه مسئولان زندان برای ضرب و شتم دانشجویان را اعتراض آنها به جابجایی بی‌دلیل ‏و تصمیم مسئولان زندان برای جدا کردن سه دانشجو از یکدیگر ذکر کرده‌اند. با این حال برخی گزارش‌ها پیش از ‏این و در زمان برگزاری جلسه قبلی دادگاه این سه دانشجو در مجمع قدوسی هم از ضرب و شتم آنها در زمان ‏انتقال به دادگاه توسط مسئولان زندان خبر داده بودند؛ به این خاطر که دانشجویان حاضر نشده بودند اقدام ‏غیرقانونی ماموران زندان برای انتقال متهمان با دستبند و پابند و لباس زندان را بپذیرند.‏

این سه دانشجو در حالی در زندان مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند که پیش از این خانواده آنها با انتشار یک نامه، ‏جزئیات تکان‌دهنده‌ای را در خصوص شکنجه این سه دانشجو در بند امنیتی ۲۰۹ اوین (متعلق به وزارت ‏اطلاعات) فاش کرده بودند. پس از آن هم چهار دانشجوی شکنجه شده در این بند که مدتی بعد آزاد شدند، چندی ‏پیش از بازجویان بند امنیتی ۲۰۹ اوین (متعلق به وزارت اطلاعات) شکایت کردند، اما پس از یک و ماه و اندی ‏بررسی موضوع توسط مامور مخصوص رئیس قوه قضائیه، “علیرضا آوایی” اعلام کرد که دانشجویان هیچ ‏مدرکی در زندان نداشتند که ثابت کند آنها شکنجه شده‌اند!‏

آنها این هفته در حالی قرار است به اتهام “توهین به مقدسات” محاکمه شوند که پیش از این دادگاه انقلاب به اتهام ‏توهین به رهبری و تبلیغ علیه نظام، آنها را مجموعا به هفت سال و نیم زندان محکوم کرده بود.‏

چند تن مراجع تقلید پیش از این دانشجویان را از اتهامات مذکور در این پرونده مبرا اعلام کرده بودند و انکار آنها ‏را برای برائتشان کافی دانسته بودند. همچنین آیت الله منتظری در هفته‌های گذشته به اعضای دفتر تحکیم گفته بود ‏که برخوردها با دانشجویان “بدون دلیل شرعی و قانونی است” و افزوده بود: “قبلاً هم درباره دانشجویانی که ‏احکام سنگینی برای آنها صادر شده از من سؤال شد. من هم نوشتم: حرف آنها - که می‌گویند توهین به مقدسات ‏نکرده‌اند- مسموع است و حکمی علیه آنها نمی‌توان صادر کرد.”‏

اکنون محمدعلی دادخواه، وکیل این سه دانشجو، ابراز امیدواری کرده که: “با توجه به این‌که برخی آیات عظام، ‏اتهام توهین به مقدسات را که در کیفرخواست قید شده از نظر شرعی وارد ندانسته‌اند، امیدواریم دادرس که بر ‏اساس اصل چهار قانون اساسی مکلف به رعایت موازین شرع است، حکم برائت این جوانان را صادر کند.”‏

اما فعالان دانشجویی معتقدند با توجه به میزان مراعات عدالت در پرونده قبلی این سه دانشجو در دادگاه انقلاب و ‏نیز نحوه رسیدگی به شکایت آنها از بازجویان خود در خصوص شکنجه، به نظر می‌رسد که این بار هم چندان ‏نمی‌توان به رسیدگی عادلانه به اتهامات دانشجویان خوش‌بین بود.